aðgerðir vegna skuldavanda heimila á Íslandi.

Virðulegi forseti. Ég verð að viðurkenna að ég hrífst af stílsnilld forsætisráðherra og hef nú lesið hann nokkuð upp á síðkastið. Það er hins vegar full ástæða til þess að horfa á samhengi þeirra mála sem koma hér inn á sumarþingið. Það er auðvitað orðið alveg ljóst að loforðin sem gefin voru heimilum, loforðin sem gefin voru lífeyrisþegum eru léttvæg fundin þegar komið er hér til þings. Það vantar efndir á loforðunum gagnvart leigjendum sem voru vissulega kreist út úr hæstv. forsætisráðherra fyrir kosningar. Það er ekki orð um aðstöðu leigjenda í þingsályktunartillögunni og því hefur nú verið ýtt út af borðinu. Það vantar raunverulegar efndir á skuldaleiðréttingunni og öllu því sem átti að gerast á sumarþingi. Og jafnvel hlutir sem hefði auðveldlega verið hægt að hrinda í framkvæmd á sumarþingi ef vilji hefði verið til eins og lyklafrumvarp, frumvarp um afnám stimpilgjalds, sjást ekki. Og haldið er áfram að skapa óvissu á fasteignamarkaði þjóðinni allri til tjóns.

En það er líka alveg ljóst að fyrirheitin sem veitt voru lífeyrisþegum um almenna úrlausn eru ekki efnd. Ríkisstjórnin tilkynnti í gær með því frumvarpi sem hér var rætt að ekki ætti að breyta neinu frá því sem fyrri ríkisstjórn var búin að ákveða um almennar aðgerðir handa lífeyrisþegum. Hér kom lítið frumvarp, gjafapakki til best stæðu lífeyrisþeganna í gær, sem ég óska þeim til hamingju með, en einungis 11% lífeyrisþega munu í einhverju njóta af því frumvarpi.

Það sem blasir við eru efndir á loforðum um skjaldborg um stórútgerðina, efndir á loforðum um fyrirgreiðslu til vildarvina, en vanefndir á (Forseti hringir.) loforðum til heimila.