142. löggjafarþing — 18. fundur,  1. júlí 2013.

veiðigjald.

15. mál
[18:13]
Horfa

Árni Þór Sigurðsson (Vg) (andsvar):

Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir yfirgripsmikla ræðu. Ég held að það sé tvennt sem ég mundi vilja spyrja hv. þingmann út í. Í fyrsta lagi var hann á sínum tíma formaður í svokallaðri sáttanefnd sem var fengið það verkefni að smíða frumvarp um stjórn fiskveiða og reyna að ná sem víðtækastri sátt. Í málflutningi í þinginu hefur komið fram og kom reyndar fram af hálfu fulltrúa Framsóknarflokksins, flokks sjávarútvegsráðherra, fyrir kosningar að þeir lögðu mikið kapp á að nýta sér vinnu sáttanefndarinnar og að nýskipan í þeim málum tæki mið af því sem þar var lagt upp með — við getum auðvitað haft ýmsar skoðanir á því — en ég vil inna hv. þingmann eftir því hvort hann telji að verið sé að gera það í því frumvarpi sem hér liggur fyrir og í hverju þá frávikin frá því liggja.

Svo mundi ég líka vilja spyrja hv. þingmann — því að hann nefndi í lok ræðu sinnar undirskriftasöfnun þar sem hvatt er til þess að forseti lýðveldisins synji þessum lögum staðfestingar og í umræðunni hafa komið fram álitaefni um það hvort þetta mál sé þess eðlis að það henti vel í þjóðaratkvæðagreiðslu — sem þekkir þennan málaflokk býsna vel hvaða afstöðu hann hefur til þess, hvort hann telji að eitthvað væri því til fyrirstöðu að þjóðin greiddi atkvæði um málið, hvort sem það yrði gert með því að forseti synji málinu staðfestingar á grundvelli 26. gr. stjórnarskrárinnar eða með því að það yrði hreinlega sett inn í gildistökuákvæði frumvarpsins ákvæði um að lögin öðluðust ekki gildi nema meiri hluti þjóðarinnar samþykkti það í almennri þjóðaratkvæðagreiðslu.