jöfnun kostnaðar við dreifingu raforku.

Virðulegi forseti. Ég vil gera eins og fleiri þingmenn, sem áður hafa talað hér, fagna framkomnu frumvarpi iðnaðarráðherra sem hún mælti hér fyrir og einungis segja að þetta frumvarp er eitt af þeim mörgu litlu málum, sem í sjálfu sér er stórt mál, sem við þurfum að hafa í lagi til að við getum talað um að við séum að jafna búsetuskilyrði í landinu og ættum með einhverju móti að segja að sé hluti af okkar byggðastefnu að hafa slíka hluti í lagi.

Það er nefnilega oft talað um byggðamál og byggðastefnu sem einhverja dýra og flotta hluti. Ég vil meina að byggðamál og byggðastefna snúist líka bara um ákveðið jafnræði og einfaldleika í því að við jöfnuðum ákveðnum þáttum í samfélagi okkar á milli okkar, að við séum ekki að láta fólk í dreifbýli eða á landsbyggð bera óeðlilega byrði umfram aðra og svo öfugt. Við eigum ekki að demba endilega á þéttbýlisbúana einhverjum byrðum sem eru þá léttar í dreifbýlinu af þeim þáttum sem samfélag okkar er að fást við og það á til dæmis við um að virkja og vinna rafmagn og dreifa því um landið.

Við tölum mjög oft um að þetta sé sameiginleg auðlind þjóðarinnar og sannarlega er raforkan auðlind þjóðarinnar. Þess vegna hefur mér sem íbúa í dreifbýli löngum sviðið það að þurfa að greiða sérstakt gjald fyrir að dreifa henni aftur út í sveitir því að með nokkurri einföldun má segja að rafmagnið sé sótt út í sveitirnar að stórum hluta.

Þess vegna fagna ég þessu frumvarpi sérstaklega og ég er mjög ánægður að heyra marga sem hér hafa talað á sömu nótum. Við eigum þannig að geta náð hér í þinginu breiðri samstöðu um þetta.

Síðan má nefna fleiri þætti eins og hv. þm. Guðbjartur Hannesson gerði áðan, eins og samgöngur og fjarskiptamál, sem ég er honum algjörlega sammála um. Þetta eru þættirnir sem við eigum að huga að þegar við ræðum um byggðamál og jöfn skilyrði til búsetu.

Auðvitað er það þannig að við jöfnum aldrei alla hluti í okkar heimi. Það á að sjálfsögðu ekkert að vera þannig en okkur tekst samt ágætlega til með þá marga. Þetta frumvarp er aðeins fyrsta skrefið, hæstv. forseti, og ég skora á hæstv. iðnaðarráðherra að líta þannig á, í að ná fleiri mikilvægum sigrum til að jafna dreifikostnað á raforku og húshitunarkostnað eins og tíundað hefur verið hér.

Ég bind góðar vonir við að við getum unnið úr þessu frumvarpi hið mikla framfaramál sem við þurfum á að halda.

Ég vil undir lok þessarar stuttu ræðu minnar taka undir með hæstv. iðnaðarráðherra þegar hún nefnir boðaðar hækkanir dreifiveitna í dreifbýli. Mér finnst það ekki gott og tek undir með ráðherranum þar sem hún segir að hún hafi með bréfi til dreifiveitnanna óskað skýringa því að við getum einfaldlega ekki sætt okkur við þessar hækkanir með þeim hætti sem þær birtast okkur í fjölmiðlum og því megum við ekki heldur gera lítið úr því að hér ætti að vera góð samstaða um að takast á við þá umræðu og hrinda þá þessum boðuðu hækkunum til baka svo mögulegt sem það er. Ég skil vel þröngan kost dreifiveitna og kostnað við að byggja upp dreifiveitur í dreifbýli og að það hafi að einhverju leyti verið svelt á undanförnum árum. Það hefur verið rakið í þessari umræðu, við erum að gera stöðugt meiri kröfur um aukið afhendingaröryggi á rafmagni, við sjáum það einfaldlega í fréttum þessa dagana þar sem línumenn, hetjur þessa lands þessa dagana, eru að berjast við ísingu uppi á heiðum.

Auðvitað kostar þetta allt sitt en við þessa umræðu vil ég einfaldlega mótmæla boðuðum hækkunum á raforku í dreifbýli.