fjögurra ára samgönguáætlun 2013--2016.
Herra forseti. Ég vil í upphafi máls míns fagna mörgu af því sem kemur fram í þessari samgönguáætlun. Þarna er víða verið að gera vel og ég mun koma inn á það í ræðu minni á nokkrum stöðum. Það sem hv. þingmenn átta sig á, og þeir sem hafa verið hér í lengri tíma en sá sem hér stendur, er að við erum náttúrlega ekki enn þá komin nándar nærri því þangað sem við þyrftum að vera í uppbyggingu samgöngukerfis. Við erum ekki komin þangað sem við vildum vera eða þar sem við ættum að vera á þessum tímapunkti í Íslandssögunni í sambandi við samgöngur og samgöngubætur ef ekki hefði komið til hrun íslenska efnahagskerfisins. Þetta er sérstaklega mikilvægt í ljósi þess að Íslendingar og íslenska hagkerfið byggir í æ ríkara mæli á ferðaþjónustu og það er auðvitað, eins og hv. þingmönnum er kunnugt um, tómt mál að tala um að við getum rekið slíka þjónustu með myndarbrag án þess að fólk komist á milli staða.
Í því sambandi er líka vert að muna, hv. þingmenn, að þarna skiptir máli hvernig ríkið aflar sér tekna, hvernig ríkið gefur frá sér tekjur og í hvað það setur þær tekjur sem það aflar. Hv. þingmenn voru væntanlega við umræðuna hér í gær og fyrradag þar sem við ræddum einmitt slík mál.
Gott og vel. Það eru nokkur atriði sem ég vil sérstaklega koma inn á. Það er gert ráð fyrir að nota á þessu þriggja ára tímabili um 700 millj. kr. í hjólastíga á höfuðborgarsvæðinu og það er afar mikilvægt, það skiptir alveg gríðarlega miklu máli. Nú vil ég upplýsa, eins og hv. þingmaður sem talaði hér á undan, að það er ekki af tilviljun að ég hef áhuga á hjólastígum. Ég er hjólamaður en hv. þm. Árni Páll Árnason kvaðst vera hestamaður, við ferðumst um á tveimur tegundum hesta. En það er margt sem þarna getur spilað inn í. Þetta getur verið mjög stór þáttur í ferðaþjónustu, það er æ vinsælla meðal ferðamanna að fara á milli á reiðhjólum og það er hægt að byggja mikið upp í kringum það.
Það er hins vegar vandamál á Íslandi að reiðhjólastígar eru ekki opnir allt árið, ekki á öruggan hátt, en mér finnst að við ættum, þessi þjóð sem á nóg af heitu vatni og nógan jarðhita, að skoða það í alvöru, a.m.k. sem tilraunaverkefni, hvort ekki væri hægt að nota hitaveitustokk eða hitaveituleiðslur eða affallsvatn í ríkara mæli en nú er gert til þess að hita upp hjólreiðastíga og tryggja þar með að þeir séu opnir allt árið. Þetta þarf, ef hugsað er fyrir þessu í framkvæmdum þegar farið er af stað, ekki endilega að kosta neitt rosalega mikla peninga og þeir sparast að hluta til í því að við þurfum þá ekki að moka þessa stíga og sveitarfélögin og ríkið þurfa ekki að standa í því. Ég kasta þessu fram sem hugmynd.
Ég fagna sérstaklega nokkrum framkvæmdum sem eru bæði í Suðvesturkjördæmi og líka úti á landi. Ég vil þar sérstaklega nefna Dýrafjarðargöng og að þau skuli áfram vera á áætlun. Þau mundu verða gríðarlega mikilvæg samgöngubót fyrir Vestfirði og vera upphafið að tengingunni á milli norður- og suðursvæðisins á Vestfjörðum og þannig styrkja þá byggð sem þar er og búa í raun til miklu sterkari byggðakjarna og möguleika á að tengja þetta saman sem eitt atvinnusvæði. Það er mjög mikilvægt.
Það er gleðilegt að sjá að það er áfram gert ráð fyrir fjármunum í Vestmannaeyjaferju. Það skiptir miklu máli til þess að raungera þá framkvæmd sem farið var í í Landeyjahöfn og til að nýta þá peninga sem þar hafa verið settir til þess að bæta samgöngur varanlega við Vestmannaeyjar.
Þá er, eins og ég kom inn á í andsvari áðan, mikilvægt að klára Kjósarskarðsveginn og gera það af myndarskap. Hv. þingmenn sem ferðast ekki þarna um á hverjum degi, ekki svo að skilja að ég geri það, átta sig kannski ekki á því að til að mynda í vályndum veðrum og þegar Hvalfjarðargöngin eru lokuð er Kjósarskarðsvegurinn neyðarleiðin héðan af Suður- og Vesturlandi, sérstaklega Suðurnesjum og Suðurlandi, vestur um land og norður um, og það er mikilvægt að hafa í huga að vegurinn þarf að vera í lagi, hann þarf að geta tekið við umferðarþunga.
Í mínum ágæta Kópavogsbæ, þar sem ég bý, eru nokkur verkefni sem bíða úrlausnar. Það er gleðilegt að loksins skuli vera gert ráð fyrir að því er virðist í alvöru að greiða skuld Vegagerðarinnar við Kópavogsbæ vegna ganga undir Reykjanesbrautina sem tengir saman Skógarlind og Smáratorg. Kópavogsbær lagði peninga í þessa framkvæmd fyrir sennilega sjö eða átta árum og mikilvægt að Vegagerðin loksins skuli senda, eins og maður segir, tékkann heim fyrir þá framkvæmd og þó fyrr hefði verið. Ég ætla ekki að líta á þetta sem afmælisgjöf Vegagerðarinnar til Kópavogsbæjar, en Kópavogsbær verður eins og kunnugt er sextugur á næsta ári, en þetta er ákveðið, skulum við segja, afmæliskort til bæjarins, þó með peningum sem bærinn raunverulega á.
Jafn frábært og það er að byrja eigi á Arnarnesvegi, byrja að taka hann frá hringtorginu á Reykjanesbrautinni, áfram upp eftir í áttina að Fífuhvammsvegi, eru það viss vonbrigði að það skuli ekki vera klárað, eins og hv. þm. Árni Páll Árnason kom inn á áðan, frá Fífuhvammsveginum og yfir á Breiðholtsbrautina. Framkvæmdin er í raun ekki nema hálf á þennan hátt og það hefði verið skemmtilegra ef hægt hefði verið að ganga lengra.
Ég get ekki lokið ræðu minni öðruvísi en að fagna því að áfram er áhersla á almenningssamgöngur í þessari vegaáætlun. Auðvitað má alltaf setja meiri peninga og auðvitað má alltaf vænta þess að það komi meira fé en sú áhersla sem er áfram að setja milljarð, ekki alveg fullan en tæpan þó, í almenningssamgöngur á höfuðborgarsvæðinu meðal annars er mjög mikilvæg og ber að fagna henni. Það er algjörlega ljóst í mínum huga að án öflugra almenningssamgangna getur höfuðborgarsvæðið til lengri tíma litið í raun ekki þrifist og ferðaþjónusta á höfuðborgarsvæðinu verður aldrei eins burðug og hún getur orðið án þess að samgöngur séu í lagi. Þess vegna er þetta mjög mikilvægt.
Að lokum langar mig að taka fyrir ein göng önnur vestur á fjörðum, þ.e. Súðavíkurgöng, sem eru ekki á áætlun. Það hefur lengi verið baráttumál íbúa á norðanverðum Vestfjörðum að Súðavíkurgöngin kæmust að minnsta kosti inn á langtímaáætlun. Það mundi breyta mjög miklu fyrir norðanverða Vestfirði og sérstaklega svæðið frá Súðavík og vestur um til Þingeyrar. Þarna eru, við skulum segja vályndir vegir á köflum og á köflum mjög erfitt að komast yfir og það mundi skipta miklu máli ef hægt væri að fara í þetta verkefni.
Það hafa líka komið fram aðrar ögn framsæknari hugmyndir um göng á Vestfjörðum en Súðavíkurgöngin. Það hafa til dæmis verið nefndir þeir möguleikar að taka göng úr botninum á Ísafirði í einum rykk alla leið inn í botninn á annað hvort Álftafirði eða á Engidal í Skutulsfirði. Þær hugmyndir hafa stundum flögrað upp og eru að sönnu skemmtilegar og það má geta þess til gamans að slík göng, jafnvel þótt þau kæmu bara inn í Álftafjörð, mundu stytta leiðina úr botni Ísafjarðardjúps vestur á Ísafjörð um meira en 100 km en göngin sjálf væru rétt um 30 km. Þetta er skemmtileg pæling og ég kasta þessu fram, ekki í hálfkæringi heldur til að undirstrika að samgöngubætur víðs vegar um land, ekki aðeins á höfuðborgarsvæðinu heldur víðs vegar um landið, skipta gríðarlega miklu máli í því að styrkja innviði samfélagsins og tryggja að stóra atvinnugreinin sem við erum að reyna að byggja á til framtíðar, ferðaþjónustan, fái þann slagkraft sem hún getur fengið.
