144. löggjafarþing — 13. fundur,  25. sept. 2014.

innviðir ferðaþjónustunnar, tekjuleiðir og gjaldtaka.

[11:37]
Horfa

Halldóra Mogensen (P):

Virðulegi forseti. Mig langar til að byrja á því að fagna þessari umræðu. Þetta er mjög þörf umræða og mér fannst skemmtileg orðin sem hv. þm. Katrín Jakobsdóttir notaði um ástandið, þegar hún talaði um villta vestrið. Það er einmitt upplifun mín. Ég get talað út frá því að ég hef unnið í ferðaiðnaðinum lengi og bý hér niðri í miðbæ og sé allan þann fjölda ferðamanna sem kemur til landsins. Það sem ég tek eftir er að mér finnst vanta einhverja heildræna stefnu. Það þarf að hugsa um hvar þetta endar. Hvað viljum við fá marga ferðamenn til landsins? Hvernig ætlum við að þjónusta þetta fólk? Og við verðum líka að pæla í upplýsingagjöf, hvar eru allar upplýsingarnar? Ég hef tekið eftir því að það er engin heildræn eða miðstýrð upplýsingagjöf til ferðamanna þannig að þeir hafa voða lítið af upplýsingum þegar þeir koma til landsins.

Dæmi um það eru ferðamenn sem leigja sér kannski bílaleigubíl um vetur, keyra út á land og svo ryður Vegagerðin snjóinn kannski tvo daga í viku. Restina af tímanum komast þeir ekki áfram. Eða hvort það hafi verið einn dagur í viku eða tveir dagar sem Vegagerðin er ekki að vinna. Svo eru ferðamennirnir bara fastir og þurfa að keyra aftur í bæinn.

Það er ýmislegt svona sem er ekki í lagi og þetta er rosalega fráhrindandi fyrir fólk, sérstaklega ef við ætlum að reyna að markaðssetja landið fyrir allt árið.

Varðandi náttúrupassa vil ég nefna eitt, þegar hér er talað um að fjórir dagar kosti 2 þús. kr., einn mánuður 3 þús. kr. og fimm ár 5 þús. kr. Mér finnst mikilvægt að eiginlega eina fólkið sem mundi kaupa fimm ára passa væru Íslendingar. Af hverju rukkum við þá um svona mikinn pening? Er ekki hægt að lækka þetta og hafa það í huga að þessi peningur komi meira frá ferðamönnum en Íslendingum? Það er mín eina athugasemd varðandi þessa hugmynd. Annars finnst mér mjög þarft að „brainstorma“ og koma með betri hugmyndir.