störf þingsins.

Virðulegi forseti. Við höfum verið á það minnt í rysjóttu veðurfari síðustu daga og vikna að við búum í harðbýlu og dreifbýlu landi þar sem margt fer úr skorðum þegar samgöngur teppast. Þá sjáum við líka mikilvægi þess að hafa önnur samgöngu- og samskiptatæki á borð við fjarskiptin, símana og nettengingarnar. Þessu kynntust ráðherrar ríkisstjórnarinnar ekki fyrir alls löngu.

Þegar þannig árar finnum við líka að samgöngu- og samskiptatæki eru lífæðar í samfélagi okkar, án þeirra þrifist ekki atvinnulíf, engin viðskipti, vöruflutningar eða þjónusta milli landshluta. Nú þegar landið er að rísa upp úr efnahagskreppunni er brýnna en nokkru sinni að standa vel að uppbyggingu og viðhaldi innviða á borð við samgöngur, raforkuöryggi og góð fjarskipti. Það er liður í því að rétta hlut landsvæða, sem standa höllum fæti, svo að þau geti verið þátttakendur í efnahagsendurreisninni og dafnað á sínum eigin forsendum.

Það vantar peninga, segja ráðamenn, en það er rangt. Sjávarútvegurinn sópar upp arði án þess að sá arður skili sér sem vert væri inn í samfélagið. Á meðan raunverulegar áhyggjur eru uppi af framtíð heilbrigðiskerfisins, á meðan lífskjörum í landinu er haldið á hungurmörkum og framtíð byggðarlaga er í húfi þá vill ríkisstjórnin ekki taka eðlilegt veiðigjald af útgerðinni og veigrar sér við að nýta þær tekjulindir sem streyma um bæjarhlaðið. Milljarðar króna í formi veiðigjalda eru tekjur sem ríkisstjórnin hefur afþakkað af tillitssemi við útgerðarauðvaldið og kastað fyrir borð fjárfestingaráætlun fyrri ríkisstjórnar um innviðauppbyggingu á borð við miklar samgöngubætur, sérstaklega á veikum landsvæðum. (Forseti hringir.)

Það er því miður skortur á kjarki og réttsýni (Forseti hringir.) að nýta ekki þessa tekjulind og ljóst að það er fleira en veðurguðirnir, herra forseti, (Forseti hringir.) sem angrar landsmenn.