144. löggjafarþing — 60. fundur,  2. feb. 2015.

viðbrögð Kópavogsbæjar við úrskurði kærunefndar jafnréttismála.

[15:24]
Horfa

Katrín Júlíusdóttir (Sf):

Virðulegi forseti. Fyrir helgi komu fram fréttir um að í Kópavogi hefði það gerst að starfsmaður bæjarins leitaði á náðir kærunefndar jafnréttismála og fékk þann úrskurð að hún hefði með réttu gert það, þ.e. hún hefði verið með lægri laun en karl í sambærilegri stöðu og ekki hefði verið hægt að útskýra þann launamun. Þar af leiðandi var bænum gert að leiðrétta þetta og fékk úrskurð á sig um að brotin hefðu verið jafnréttislög á konunni.

Viðbrögð bæjarins eru þau að hann viðurkennir sök sína að því leyti að konan fær bætur, og er það vel, fyrir það tímabil sem hún hefur verið með lægri laun en á móti kemur að karlinn í sambærilegri stöðu er lækkaður í launum til að leysa málið til lengri tíma. Þetta þykja mér harkaleg viðbrögð gagnvart báðum aðilum, konunni sem kærir og karlinum sem um ræðir. Mig langar aðeins að ræða þetta við hæstv. ráðherra vegna þess að bærinn segir að þarna hafi verið gerð ákveðin mistök þegar fólkið var launasett á þennan hátt, þ.e. að karlinn var launasettur í kjarasamningi sem háskólamaður en hún hjá starfsmannafélagi bæjarins. Það skýrir þennan mun. En það verður að segjast að þegar sveitarfélagið gerir mistök vill maður spyrja sig að því: Hver er það sem á þá að axla ábyrgðina á því? Í þessu tilfelli eru launamennirnir, konan og karlinn sem um ræðir, látin axla ábyrgðina vegna þess að þó að hún hafi fengið bætur situr hún engu að síður uppi með það að samstarfsmaður hennar fékk launalækkun út af hennar gjörðum, vegna þess að hún sótti rétt sinn.

Þetta tel ég að geti valdið því að við sjáum enn meiri trega en fyrir er í því (Forseti hringir.) að fólk sæki rétt sinn í þessum efnum. Ég trúi ekki að það séu þau skilaboð sem við viljum sjá og því spyr ég hæstv. ráðherra hvort hún ætli eitthvað að bregðast við þessu.