staða Alþingis, yfirlýsing forseta og umræða um hana, skv. 61. gr. þingskapa.

Virðulegur forseti. Meiri hluti þjóðarinnar kaus þingmenn sem lofuðu þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald viðræðnanna, en meiri hluti þjóðarinnar ræður ekki vegna þess að Bjarni Benediktsson sveik loforð sín. Þess vegna er lýðræði á Íslandi og stjórnskipan landsins í djúpri og alvarlegri kreppu. Bjarni Benediktsson hefur grafið undan veikri stöðu Alþingis og stjórnmálanna með því að svíkja með óvenjulega ósvífnum og ófyrirleitnum hætti kristaltær loforð sín við kjósendur. Hann hefur bætt ofan á það baktjaldamakki með Framsóknarflokknum um að sniðganga Alþingi og fara gegn gildandi ályktun þess. Hann hefur sömuleiðis sniðgengið eigin forustumenn í utanríkismálanefnd og haft að engu skýr ákvæði laga um samráð við Alþingi í meiri háttar utanríkismálum sem allir hljóta að sjá að aðildarumsóknin er.

Virðulegur forseti. Við þetta bætist nú að sagt er að hann hafi samið um þetta þegar í upphafi kjörtímabilsins en gaf út á Laugarvatni yfirlýsingar um að það yrði þjóðaratkvæðagreiðsla og hefur þar með beitt Alþingi blekkingum eða að minnsta kosti villt fyrir.

Aðildarumsóknin er í fullu gildi. Ég vísa til staðfestingar forseta Alþingis á því. Sá sem sótt hefur um aðild er umsóknarríki. Bréf utanríkisráðherra er að engu hafandi, enda er það frá ríkisstjórn sem er bæði hrædd við þing sitt og þjóð. Það væri líka alvarleg aðför að verulegum hagsmunum íslensku þjóðarinnar og framtíðarinnar ef þessi ríkisstjórn ætlaði ekki bara að svíkja loforð sín heldur líka spilla möguleikum framtíðarinnar á því að halda málinu áfram með því að reyna að eyðileggja umsóknina með því að halda henni ekki opinni.

Það er krafa okkar, virðulegur forseti, að bréf utanríkisráðherra verði dregið til baka enda er það að engu hafandi. Menn reyna að segja í útlöndum að það sé um það að hætta viðræðunum, en hér heima reyna þeir að segja að það sé nú eiginlega ekki um neitt. Það er krafa okkar að þjóðin fái að leiða þetta mál til lykta. Ef Bjarni Benediktsson hefur ekki manndóm í sér til þess að standa við kosningaloforð sín, um að þjóðin fái að leiða það til lykta, þá er það lágmarkskrafa að hann spilli ekki möguleikum næsta þings til að taka málið upp.