Evrópumál, munnleg skýrsla utanríkisráðherra.

Herra forseti. Það var athyglisvert að hlusta á orðaskipti þessara tveggja hv. þingmanna m.a. um það hvort samningaviðræðurnar hefðu verið aðlögunarviðræður. Þá er rétt að rifja það upp fyrir þingheimi að eitt af því sem Ísland náði fram tiltölulega snemma í ferlinu að tillögu og kröfu hv. utanríkismálanefndar var einmitt að það yrði engin aðlögun í gangi fyrr en eftir þjóðaratkvæði og auðvitað bara að því tilskildu að þjóðaratkvæðið gyldi jáyrði við framhaldi samninganna, svo það liggi algjörlega ljóst fyrir. En hins vegar var í staðinn fallist á þá kvöð að gera áætlun um það hvernig menn mundu samræma regluverk ef þjóðin segði já, þá lægi auðvitað fyrir samþykki hennar. Það er kannski til marks um það hvers Íslendingar voru megnugir, vegna þess að við vorum fyrsta þjóðin sem náði þessu fram, bara svo það liggi algjörlega fyrir. Af því menn eru að spá heimsendi fyrir lýðræði og beint lýðræði sérstaklega ef Ísland gengi í Evrópusambandið þá vill svo til að það er í fréttum núna að þjóð sem hefur um langan aldur verið í Evrópusambandinu er einmitt að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu þessa dagana.

Herra forseti. Ég tek undir þá afstöðu sem hv. þingmaður fyrir hönd sinnar merku stjórnmálahreyfingar hefur til beins lýðræðis. Ég held að kröfurnar í dag séu meiri en þær voru fyrir áratug. Ég tala hér sem þingmaður sem lagði fyrst árið 1992 fram tillögu um beint lýðræði, hef gert það reglulega síðan, þannig að ég er algjörlega á sama máli, en ég held að eftir hrun hafi þessi krafa vaxið. Árið 2008 urðu ákveðin kaflaskil. Ég er þeirrar skoðunar að íslenska þjóðin vilji beint lýðræði og hún vilji fá að segja álit sitt á þessu máli og tek undir það sem hv. þingmaður sagði.