ríkisfjármálaáætlun fyrir árin 2016--2019.
Herra forseti. Hér er komið inn á tvö mikilvæg mál, annars vegar framsetningu þessarar ríkisfjármálaáætlunar. Við gerum þetta þannig að við skiptum áætluninni niður í meginþætti, þ.e. rekstrargjöld, fjármagnskostnað, tilfærslu, viðhald og fjárfestingu, á gjaldahliðinni og drögum þannig upp á móti tekjunum hver heildarafkoman verður. Ef við hefðum farið út í nánari sundurliðun á þessu værum við í þeirri stöðu að þurfa á fyrsta ársfjórðungi ársins að ganga svo langt að skipta fjárlagatillögum næsta árs og reyndar fram í framtíðina niður á einstök ráðuneyti en það var ekki hugmyndin með þessu skjali. Það er það sem gerist í framhaldi af því að þessi heildarrammi hefur verið mótaður. Þá fara menn í að skipta römmum niður á einstök ráðuneyti og þar með málaflokka fyrir fjárlagagerðina á næsta ári. Ef óskir þingsins standa til þess að ganga svo langt tel ég að við þurfum að breyta talsvert miklu til að vera í stakk búin til að koma með slíkt skjal hingað inn.
Varðandi vextina er það rétt sem hv. þingmaður nefnir, vaxtakostnaður íslenska ríkisins er of mikill. Ávinningurinn af skuldaaðgerðum ríkisins nýtist hins vegar heimilum landsins vel og það er ágætlega dregið fram í nýju riti Seðlabankans um fjármálastöðugleika hversu mjög staða heimilanna hefur batnað en hún hefur á undanförnum árum verið mjög alvarleg. Alveg sjálfstætt frá því viðfangsefni sem við stóðum frammi fyrir, að styrkja stöðu heimilanna, þurfum við að styrkja stöðu ríkissjóðs og við erum í færum til þess. Mín skoðun er sú að skuldir ríkisins á Íslandi þurfi að jafnaði að vera mun lægri en hjá flestum öðrum þjóðum. Í því efni vísa ég til (Forseti hringir.) frumvarpsins um opinber fjármál og þeirra breytingahugmynda sem eru þar til umfjöllunar, það er einungis (Forseti hringir.) með því að reka ríkissjóð með afgangi og vera með lága skuldastöðu sem við getum komist í betri færi til að sækja fjármagn á lægri vöxtum.
