fjögurra ára samgönguáætlun 2015--2018.

Hæstv. forseti. Ég fagna því að hv. þm. Höskuldur Þórhallsson hefði viljað hafa ræðu mína eitthvað öðruvísi. Ég er mjög ánægður með það. Hv. þingmaður fór hjáleið og talaði um samstöðu um Vaðlaheiðargöng. Það var ágætt, en ekkert óeðlilegt að flokkar skyldu klofna í afstöðu til þess framtíðarverkefnis sem þar var tekið. Við vorum að fara nýja leið með að gera það í einkaframkvæmd, eins og gert er með lánum og veggjöld eiga að borga það. Það getur vel verið að Framsóknarflokkurinn hafi allur staðið bak við það. Ég skildi það reyndar ekki fyrr en nokkrum árum seinna þegar ákveðinn maður fór í framboð í Norðausturkjördæmi, en það er annar handleggur. Ekki var samstaðan mikil hjá sjálfstæðismönnum, ef ég man rétt voru tveir sem studdu þá framkvæmd.

Hvað varðar framkvæmdir er það alltaf þannig að samgönguáætlun er langtímaverkefni og verkefni geta tekið þrjú, fjögur, fimm ár, eins og jarðgangagerð, og þá er auðvitað spurning hvenær þau fara inn. En það er alltaf verkefni þeirrar ríkisstjórnar sem situr að tryggja fjárframlag í fjárlögum til framkvæmdanna. Það er akkúrat það sem er verið að gera hérna núna. Mörg af þeim verkefnum sem eru inni í samgönguáætlun voru samþykkt í samgönguáætlun á síðasta kjörtímabili og ríkisstjórnarflokkarnir tryggja þeim ekki fé núna, þess vegna verður svo lítið gert. Þetta er grundvallaratriði. Það sem gert var á síðasta kjörtímabili var að tryggja miklar og háar fjárhæðir í öll þau verkefni sem voru og vissulega kostuðu mörg mikið, eins og jarðgangagerð þar sem kílómetrinn kostar 1.500 milljónir o.s.frv.

Það var ekki nein þensla þá sem gerði það að verkum, það var hins vegar verkefni þeirrar ríkisstjórnar að styrkja innviði sem var auðvitað hluti af stöðugleikasáttmála sem gerður var af þáverandi ríkisstjórn við aðila vinnumarkaðarins, þ.e. að koma opinberum framkvæmdum í gang í þeim framkvæmdaskorti sem varð í beinu framhaldi af hruninu.