Stjórnarráð Íslands.
Herra forseti. Ég þakka þingmanninum fyrir góða ræðu. Mig langar aðeins að staldra við lokin á ræðu þingmannsins að því er varðar samhæfingarnefndina, það er nefnilega eitt sem ég næ ekki alveg utan um í þessari framsetningu í frumvarpinu.
Það er skiljanlegt í sjálfu sér að menn hafi skoðanir á því að samhæfingarnefndin hafi ætlað sér að fara með það verkefni með öðrum hætti en gert er, það kemur fram í greinargerð og öllum textum sem frumvarpinu fylgja að verkefnið sé mikilvægt, það er enginn að draga það í efa í sjálfu sér. Það sem mér finnst óskiljanlegt í þessu er sú grundvallarforsenda sem hlýtur að vera fyrir hendi, sem er sú að forsætisráðherra sjálfur sé ósnertanlegur.
Það fyrirkomulag sem verið er að leggja til, samkvæmt frumvarpinu, gengur ekki í öðrum heimi en þeim að forsætisráðherra sé hafinn yfir vafa, hann sé þeirrar gerðar að hann þurfi ekki að spyrja siðferðislegra spurninga, hann þurfi ekki að ráðfæra sig við nokkurn mann um siðferðisleg viðmið, að hann þurfi ekki að efast um eigin dómgreind eða siðferðislegan mælikvarða á nokkrum tímapunkti.
Ég vil spyrja hv. þingmann hvernig hann skilur þetta, þ.e. þær aðstæður sem kynnu að koma upp í einhverjum heimi, kannski í heimi sem hæstv. forsætisráðherra sér ekki fyrir, þ.e. að forsætisráðherrann sjálfur lendi í siðferðislegum álitamálum, hann lendi í siðferðislegri klemmu þar sem hann þurfi að ráðfæra sig, þar sem hann þurfi að eiga samtal um siðferðisleg viðmið — hvernig á hann að snúa sér ef þetta frumvarp verður að lögum?
