ýmsar forsendur fjárlagafrumvarps 2016.

Herra forseti. Það liggur fyrir, og margoft hefur verið bent á það hér í umræðum um ríkisfjármál og efnahagsmál, að núverandi ríkisstjórn kaus að afsala sér ýmsum tekjum. Það eru ekki bara þær skattbreytingar sem hv. þm. Össur Skarphéðinsson nefndi áðan, ég nefndi auðlegðarskattinn. Við getum nefnt orkuskattinn og við getum auðvitað nefnt veiðigjöldin. Þegar allt er talið saman er þetta væntanlega á fjórða tug milljarða af tekjum sem menn hafa afsalað sér frá því að núverandi ríkisstjórn tók við, sem ég hefði talið að hefði mátt nýta til þess að lækka skuldir og til uppbyggingar innviða.

Af því að hv. þingmaður nefnir hér sérstaklega stöðu öryrkja og eldri borgara þá get ég tekið undir það að ég held að það mál allt saman sé angi af því sem ég fór yfir í lok ræðu minnar. Í samfélaginu skortir sátt um hver grunnframfærslan eigi að vera. Við erum í raun og veru að bjóða upp á grunnframfærslu til þeirra hópa sem eru langt undir þeim viðmiðum sem við, þ.e. stjórnvöld, gefum út sem framfærsluviðmið.

Ég hef bent á að allir þingmenn geta reiknað út hvað fjölskylda þeirra þarf til þess að lifa af án húsnæðis. Ef öryrkjar og eldri borgarar gera hið sama þá liggur það líka fyrir að fæstir munu ná þeim tekjum sem þarf til að lifa af miðað við þau framfærsluviðmið. Við lifum í veruleika þar sem við erum annars vegar með þetta sem framfærsluviðmið stjórnvalda og hins vegar erum við með einhverjar allt aðrar tölur. Það er auðvitað það sem er grunnurinn að því ósætti sem við finnum í samfélaginu og það er mál sem við þurfum að ná sátt um til að hér sé hægt að halda áfram.