fjárlög 2016.

Frú forseti. Eins og hv. þingmaður veit á ég sæti í velferðarnefnd og hef tekið þátt í vinnunni að gestamóttökum og að fara yfir umsagnir vegna geðheilbrigðisstefnunnar og aðgerðaáætlunar á því sviði sem ég bind miklar vonir við að verði afgreidd á þessu þingi og ekki bara það heldur líka hrint í framkvæmd. Þar eru á dagskrá viðfangsefni þar sem tiltölulega litlir fjármunir gætu sparað svo óendanlega mikið, svo maður tali ekki um bætt lífsgæði og heilbrigði. Á þetta erum við oft minnt. Frægur læknir sem hefur verið duglegur að stinga niður penna að undanförnu vakti athygli á því að ef við gætum fjölgað aðgerðum sem er farið að gera hér á landi og lagfæra svonefnt gáttatif hjá sjúklingum sem ekki taka lyfjameðferð við því vandamáli eða svara henni ekki gætum við líka sparað stórkostlega fjármuni til framtíðar vegna þess að með því að taka á slíkum vandamálum á byrjunarstigi afstýrum við miklum útgjöldum síðar.

Það að láta sjúklinga sem gætu fengið þjónustu og úrræði betur við hæfi úti í samfélaginu ef þeir ættu kost á húsnæði eða ættu kost á hjúkrunarrými teppa rými á bráðasjúkrahúsum er náttúrlega mjög dýrt. Það er ekki nýtt af nálinni. Má ég minna á að Ólafur Ólafsson, fyrrverandi landlæknir, var óþreytandi við að benda á þessa veikleika heilbrigðiskerfisins hér á liðnum árum? Þess vegna fannst mér gott að hv. þingmaður tók þetta upp og ég er sammála því. Ef ég man rétt eru það 33 milljónir sem er ætlað að eyrnamerkja þessu húsnæðisátaki fyrir þá sem eiga við geðræn vandamál að stríða þannig að þeir komist út af geðdeildum.

Ég vil spyrja hv. þingmann: Eigum við ekki að sammælast um að reyna að ná þessu inn í fjárlögin? Þó að framkvæmdaáætlunin hafi ekki verið afgreidd held ég að allt bendi til þess að hún verði það, ef ekki fyrir jól þá að minnsta kosti fljótlega eftir áramót. Þá ættum við í fjárlögum fjármuni til að hrinda þessum brýna þætti málsins af stað.