fjárlög 2016.

Virðulegi forseti. Hv. þingmaður ræddi hér mikið um hvatann sem er oft ræddur í þessu samhengi þótt margir örorkubótaþegar hafi ekki neina burði til þess að fara út á vinnumarkaðinn. Þó þykir mér mikilvægt að hafa það í huga að margir öryrkjar, ég veit ekki hversu stór hópur en ég mundi halda að það ætti við um flesta, gætu þó gert eitthvað og mundu vilja gera lítið í einu eða unnið tiltekin verk frekar en verk sem ekki auðvelt að fá vinnu við. Örorka getur verið af svo margvíslegum toga að ekki er alltaf hægt að sjá fyrir fram hvað fólk getur gert. Mér finnst kerfið okkar oft ekki taka það með í reikninginn.

Ég er alveg sammála hv. þingmanni og öðrum sem ætla örorkukerfinu að hafa einhvern hvata, en mér sýnast þeir horfa fram hjá þeirri staðreynd að margir öryrkjar geta ekkert unnið og munu verða öryrkjar það sem eftir er. Það er ekki eins og þetta séu atvinnuleysisbætur sem maður fer einhvern tímann af, fötlunin er nokkuð sem þeir verða að lifa með og fer aldrei í burtu. Því er mikilvægt að kerfið sé í lagi út frá þeim forsendum sem hv. þingmaður nefndi áðan. Hins vegar hef ég oft í samtölum mínum við öryrkja heyrt kvartanir þess efnis að jafnvel þótt þeir geti innt af hendi einhver störf, kannski mjög sérstök störf í takmarkaðan tíma þá geti þeir það ekki án þess að lenda í þessum skerðingum.

Þess vegna velti ég því fyrir mér: Fyrst við erum að tala um hvata til vinnu, væri þá ekki besta fyrsta skrefið að við mundum einfaldlega hætta með tekjuskerðingu, sér í lagi þegar kemur að ellilífeyri, eins og hæstv. fjármálaráðherra lofaði fyrir kosningar? Ætti það nokkuð að kosta svo mikinn pening? Og sömuleiðis varðandi örorkubætur ef fólk getur unnið yfirleitt. Það tapar náttúrlega enginn á því að þeir vinni og fái einhverjar aukatekjur. Er það ekki besti hvatinn?