sala fasteigna og skipa.
Virðulegi forseti. Ég ætla að hafa þetta mína síðustu ræðu þannig að ég ætla að skammta mér lengri tíma í þessu máli. Í fyrsta lagi ætla ég að segja að það verður gaman þegar hv. þm. Össur Skarphéðinsson og hv. þm. Vilhjálmur Bjarnason verða sammála, þá getur hv. þm. Össur Skarphéðinsson komið þangað sem hann á heima, yfir í Sjálfstæðisflokkinn, en hann er sennilega með besta íhaldi sem ég þekki. En það er nú annað mál.
Mér er alveg fyrirmunað að skilja upphaf þessa máls, hvernig þessi löggjöf gat orðið ögrun við starfsöryggi allt að 400 manna, eins og lýst var fyrir mér í símtali. Það er mér algerlega fyrirmunað að skilja. Hér ætla ég að rifja upp aðdraganda mála. Hann er sá að það tíðkaðist hér í bæ að sett var upp svokölluð fasteignasala þar sem nokkur borð voru á gólfi og menn leigðu sér borð. Fasteignasalinn tók að sér að leppa þessa starfsemi og enginn vissi svo hvar ábyrgðin lá. Það er þetta framsal sem var verið að taka á, þ.e. hvar ábyrgðin liggur; ábyrgðin á söluyfirliti, ábyrgðin á gerð samnings og ábyrgð á gerð allra skjala. Ábyrgðin á allri skjalagerð hvílir á fasteignasala og ekki er undir neinum kringumstæðum hægt að framselja hana nema til annars fasteignasala þannig að ekki verði rof á ábyrgð í þessum viðskiptum. Um það snýst það framsal sem um er rætt.
Það er óheimilt að fela öðrum en löggiltum ábyrgð í þessu máli en það liggur í hlutarins eðli, eins og í flestum störfum, að aðstoðarmenn eru til staðar. Eins og ég hef áður sagt í þessum stól, um sama mál, þá eru aðstoðarmenn dómara starfandi hér í Hæstarétti og héraðsdómi. Aðstoðarmenn dómara leggja ýmislegt af mörkum í dóminn sjálfan en mat þeirra kemur hvergi fram. Dómurinn er kveðinn upp af skipuðum dómurum. Aðstoðarmenn gera ýmislegt fyrir þann sem þeir aðstoða. Það er það sem verið er að takast á við og ég fæ ekki betur séð en gildandi löggjöf heimili það.
Ég hef ekki fengið að vita nákvæmlega á hverju eftirlitsnefndin var að taka, enda hafði reglugerðin ekki verið sett þegar þetta kom upp. Það hefði kannski mátt vera ábending um að einhvers staðar hafi reglugerðin gengið heldur langt. Ég held að það sé upphaf þessa máls að reglugerðin hafi í einhverjum tilvikum gengið lengra en lög heimila. Því hefði verið skárra að staldra við og spyrja: Hvað eru menn að fara í reglugerðinni?
Ég hef aðeins kynnt mér löggildingu starfsréttinda. Það eru vel á annað hundrað starfsstéttir sem njóta slíkrar lögverndunar, og fjölmennustu starfsstéttirnar eru innan heilbrigðisgeirans. Þar geta læknanemar starfað á ábyrgð lækna áður en þeir ljúka prófi, sem er kannski eðlilegt, vegna þess að læknanám og iðnnám er dálítið svipað; þetta er verknám að hluta. Það á einnig við um hjúkrunarnema sem starfa sem aðstoðarmenn þeirra stétta sem hafa lokið námi sínu. En mér sýnist að hér sé bara gengið miklu lengra en þörf er á. Ég bíð eftir því að hæstv. innanríkisráðherra komi hingað með breytingar á loftferðalögum og heimili flugnemum að fljúga í áætlunarflugi og þotum enda hafi þeir lokið sólóprófi. Það er mjög svipað og hér er verið að leggja til eins óljóst og þetta kann að vera, en ég tel að hér sé stigið óþarfaskref. Það hefði verið nær að setjast niður með ráðuneytinu og spyrja: Er ekki verið að fara offari í reglugerð? Þau atriði sem nefndin var á sínum tíma að taka á var svokölluð leppun í fasteignaviðskiptum þar sem verið var að leigja út skrifborð þar sem menn störfuðu, að því er virtist, á eigin ábyrgð og kölluðu sig fasteignasala, slepptu að vísu orðinu „löggiltur“ fyrir framan eins og brögð voru að. Á þessu vorum við að taka.
Ég endurtek að ég sé fram á að atkvæðagreiðslan á morgun verði á þann veg að það verði um það bil 60 atkvæði með og eitt á móti. Það er þá bara ágætt. Ég hef lokið máli mínu.
