menningarminjar o.fl.

Forseti. Ég tek undir orð hv. þm. Valgerðar Bjarnadóttur, sem ég hef reyndar nefnt hér áður. Ég tel að við hljótum öll að vera þeirrar skoðunar, hvar sem við erum í stjórnmálunum, hvar sem við skipum okkur í flokk, að alvarleg staða er komin upp í íslenskum stjórnmálum. Það liggur fyrir að forsætisráðherra Íslands hefur orðið uppvís að því að koma fé úr landi rétt fyrir hrun, rétt fyrir gjaldeyrishöft, og í alvörugjaldmiðla; hann hefur forðað sér undan krónunni sem hann hefur síðan reynt að sannfæra okkur hin um að sé besti gjaldmiðill í heimi, meðan hann hefur ávaxtað sitt fé eða sitt pund í orðsins fyllstu merkingu í skattaskjólum. Það er alvarlegur hlutur. Þessu hefur hann leynt þinginu, þjóðinni og samráðherrum sínum. Upp er komin sú staða í íslenskum stjórnmálum að ég held að elstu menn muni ekki annað eins, þetta er það alvarlegt mál.

Í því ljósi er það nánast eins og brandari að vera að ræða um áhugamál forsætisráðherrans sem virðist ekki hafa neinar pólitískar hugsjónir. Hann er fyrst og fremst tómstundastjórnmálamaður sem er í stjórnmálum af því að hann langar til að sinna áhugamálum sínum. Hvar eru pólitísku hugsjónirnar? Hvar er pólitíkin í frumvarpinu? Hvaða stjórnmál eru þetta? Ekki snefill af hugsun í frumvarpinu, það er enginn sem mælir með því. Enginn aðili utan eða innan þings nema Sjálfstæðisflokkurinn, þetta er á ábyrgð hans. Þetta frumvarp væri ekki hér nema Sjálfstæðisflokkurinn hefði hleypt þessari vitleysu hingað upp. Allir stjórnmálaflokkar og þingflokkar með sómakennd hefðu stoppað þetta mál af. Algjörlega. Þess vegna á þetta ekki að vera hérna, þetta er hrokafullt frumvarp. Þetta tengist ekki (Forseti hringir.) stjórnmálum á neinn hátt, það tengist áhugamáli tiltekinnar persónu og að mínu mati ætti í það minnsta að íhuga hvort það væri þingtækt.