146. löggjafarþing — 18. fundur,  25. jan. 2017.

húsnæðismál.

[16:47]
Horfa

Bjarkey Gunnarsdóttir (Vg):

Herra forseti. Ég vil þakka fyrir þessa umræðu og bjóða hæstv. ráðherra velkominn til starfa og óska honum velfarnaðar.

Hann sagði að það yki efnahagsóstöðugleika að fækka valkostum í húsnæðismálum fyrir ungt fólk og tekjuminna. Óstöðugleikinn núna felst í því að við erum ekki með viðunandi lausnir, hvorki til handa ungu fólki né fólki almennt sem á þess ekki kost að vera í eigin húsnæði. Við getum auðvitað sagt margt um stöðu unga fólksins á húsnæðismarkaðnum, hún er mjög mismunandi. Háskólastúdent í stúdentaíbúð hefur það væntanlega betra en sá sem þarf að vera í leiguherbergi úti í bæ. Svo er það lánamarkaðurinn sem hér hefur verið reifaður, sem er ekki góður.

Mig langar að spyrja ráðherra, af því að hlutverk banka hefur farið minnkandi og þáttur lífeyrissjóða hefur stækkað þegar kemur að yngra fólki, sérstaklega varðandi húsnæðiskaup: Væri ekki spennandi að fá úttekt á lánamöguleikum og lánakjörum einstaklinga undir 35 ára aldri? Við þurfum að tryggja raunverulega valkosti. Við þurfum að tryggja lán fyrir alla aldurshópa, alla tekjuhópa. Það ætti helst ekki að fara meira en 1/4 af ráðstöfunartekjum fólks í húsnæði.

Mig langar líka að koma inn á það sem hefur aðeins verið reifað, þ.e. ásókn ferðamanna í leiguhúsnæði. Eins og við þekkjum er töluverður hluti húsnæðis í leigu ferðamanna sem veldur því að leigumarkaðurinn er eins og hann er og það þrengir kostina. Samþjöppunin á eignarhaldinu, sem við sjáum birtast bæði á stór-höfuðborgarsvæðinu og víðar um land þegar fasteignafélög eignast þúsundir íbúða, er rosalega mikið áhyggjuefni. Þetta er ný þróun því að fyrr á tíð þekktum við þetta ekki. Við þurfum að skoða áhrif þessa í bráð og lengd.

Ég held að sveitarfélög og borgin þurfi að skoða það í sínum ranni hvort þau geti brugðist við og sett Airbnb, eða hvað það heitir, einhverjar skorður til þess að koma í veg fyrir þetta. (Forseti hringir.) Ég held að við séum sammála um það að við viljum að íslenskt samfélag byggist á því að við hlúum og búum vel að ungu fólki og tryggjum að það vilji lifa hér og starfa og hafi til þess bolmagn og tækifæri.