148. löggjafarþing — 6. fundur,  21. des. 2017.

fjáraukalög 2017.

66. mál
[13:57]
Horfa

fjármála- og efnahagsráðherra (Bjarni Benediktsson) (S) (andsvar):

Virðulegi forseti. Nú hefur ekki verið endanlega frá því gengið, enda ekki til þess í sjálfu sér þessi skýra heimild, með hvaða hætti þessar eignir yrðu afhentar. Það má alveg sjá fyrir sér að það yrði slegið einhverju virði á eignirnar og í því sambandi myndi breytingin á skuldbindingu ríkisins í raun og veru ekki verða uppreiknuð og vera bindandi fyrir hönd lífeyrissjóðsins, milli lífeyrissjóðsins og ríkisins, heldur væri þar einfaldlega um áætlun að ræða. Ef við gæfum okkur að það kæmi í ljós að eignirnar yrðu bara einskis virði, allar eignirnar, þá stendur eftir þessi spurning: Var skapað tjón fyrir lífeyrisþegana?

Ég lít þannig á að svo væri ekki vegna þess að eftir sæti bara þessi skuldbinding ríkisins til að fjármagna sjóðinn.

Varðandi gagnsæið myndi fara um ráðstöfun eignanna með sama hætti og um aðrar ráðstafanir (Forseti hringir.) lífeyrissjóðanna á eignum sínum en mér finnst langlíklegast með uppistöðuna af þessum eignum — það er sjálfsagt að renna yfir það hvað þetta er helst fyrir nefndina(Forseti hringir.)ef óskað er eftir því — að sjóðurinn myndi halda á þeim út líftíma sinn.