fjáraukalög 2017.

Frú forseti. Þetta er mjög áhugaverð spurning. Ég held að Ríkisendurskoðun hafi rammað þetta svolítið inn. Það er verið að stilla þinginu upp við vegg. Hvað gerist ef við segjum nei? Jú, það eru tvær leiðir í þessu. Við getum sagt: Nei, við ætlum ekkert í fjáraukalögin. Ókei, við ætlum ekki að setja 670 milljónir til sauðfjárbænda, við setjum það á fjárlög. Við gætum gert það. Það væri rétta leiðin hvað þetta varðar. En hvað gerist varðandi þau útgjöld sem er búið að greiða? Rætt var um það á vettvangi nefndarinnar hvort ríkið yrði bótaskylt. En yfirleitt þegar ríkið ákveður útgjöld með þessum hætti er það væntanlega gert með fyrirvara um samþykki Alþingis. Ég vona að það sé gert. Því hver er æðsta réttarheimildin? Það er stjórnarskráin. Hún trompar sett lög þegar litið er til réttarheimilda. Í 41. gr. stjórnarskrárinnar segir einfaldlega að ekki megi inna af hendi greiðslur nema samkvæmt heimild í fjárlögum og fjáraukalögum. Þetta þurfa ráðherrarnir að vita, sérstaklega í aðdraganda kosninga en líka hvenær sem er. Þeir geta ekki verið að spreða pening, þó að það séu góð verkefni, í kjördæmin sín eða hvað sem er, þeir þurfa að fá leyfi, fá heimild í fjárlögum og fjáraukalögum. Þetta er frekar skýr texti í stjórnarskránni.

Þetta er mjög áhugaverð umræða sem hv. þm. Björn Leví Gunnarsson er að starta hér því að þetta er alveg ótækt. Við erum sett í þær óþolandi aðstæður að framkvæmdarvaldið er búið að útdeila peningum og greiða þá og kemur síðan hingað í þennan sal og biður okkur að stimpla ávísunina.