dánaraðstoð.

Herra forseti. Aftur að því sama eða sambærilegu. Nú er það þannig hér á Íslandi að kostnaðarhlutdeild sjúklinga í heilbrigðisþjónustu er, í samanburði við það sem gerist í mörgum öðrum ríkjum, frekar lág, þ.e. við erum með almannatryggingakerfi sem borgar mestalla þjónustuna. Í löndunum í kringum okkur er hins vegar víða kerfi þar sem fólk þarf til dæmis að borga fyrir hjúkrunarheimilaþjónustu, þar sem það greiðir hana jafnvel að fullu. Hefur þingmaðurinn áhyggjur af því að í slíkum kerfum yrði meiri þrýstingur, til að mynda af hálfu aðstandenda eða fólksins í umhverfinu, á að viðkomandi notfærði sér svona úrræði?

Ég vil einnig spyrja þingmanninn að því hvort ekki sé rétt að innifela í svona rannsókn eða athugun afstöðu sjúklingasamtaka, til að mynda sjúklingasamtaka eins og Alzheimer-samtakanna, sem eru víst nýbúin að skipta um nafn, heita núna eitthvað annað, en samtaka heilabilaðra, samtaka eins og Krabbameinsfélagsins, samtaka lungnasjúklinga o.s.frv., þ.e. sjúklingahópa sem kljást við langvinn mjög erfið einkenni. Þau einkenni geta, að mati okkar sem erum heilbrigð, skert lífsgæði verulega en viðkomandi hafa þó með elju og þrautseigju lifað við — þetta eru mín lífsgæði og ég vil halda í þau. Það er svolítið hætt við því að gildismat einhvers annars speglist yfir á ákvörðun þess sem fyrir verður.