meðferð sakamála.

Hæstv. forseti. Ég ætla að passa mig á því að vera ekki mjög hrokafullur í þetta sinn. En ég velti fyrir mér hugleiðingum hv. þingmanns um afturvirkni. Nú er auðvitað almennt ákvæði í lögum um fullnustugerðir um innheimtukostnað. Það hefur ekkert breyst og er alltaf. Mér sýnist þetta frumvarp eingöngu vera um heimild til að leggja út fyrir sakarkostnaði og til að fella hann niður.

Þó svo að þetta ákvæði fjallaði um það að geta innheimt sakarkostnað hefði ég samt ekki áhyggjur af afturvirkninni. Ef krafan er dæmd, ríkissjóður á dæmda kröfu sem hann hefur lagt út fyrir og ákærði er sakfelldur fyrir sakarkostnaði, þó að ekki væri heimild til innheimtu slíks þegar dómur er kveðinn upp, þá hefur það ekkert með afturvirkni að gera þó að slík heimild verði gerð síðar. Krafan er alltaf ófyrnd, myndi ég ætla. Síðan er bara í ákvæðinu sagt: Nú getið þið innheimt þetta með lögum. Ég myndi ekki hafa áhyggjur af afturvirkni í því tilviki.

En mér sýnist hins vegar að hv. þingmaður sé að tala um heimild til að leggja út fyrir sakarkostnaði úr ríkissjóði, sem farist hefur fyrir, og hins vegar að hægt sé að fella hann niður. Ég verð því eiginlega að viðurkenna að ég skildi ekki eitt einasta orð í ræðu hv. þingmanns.