lestrarvandi og aðgerðir til að sporna gegn honum.

Virðulegi forseti. Ég vil lýsa ánægju minni með að hér skuli lestur vera til umfjöllunar. Um leið fagna ég nýútkominni skýrslu um bókmenningarstefnu sem birt var á vef menntamálaráðuneytisins sl. föstudag. Öll umræða um lestur og læsi hefur þýðingu við að bæta umgjörð um lestur og efla læsi. Því miður sváfum við sem þjóð á verðinum í of mörg ár, vorum andvaralaus eins og hv. málshefjandi orðaði það.

Almenn umræða um læsi gerði til skamms tíma ekki greinarmun á því að vera læs, vera stautandi og geta lesið orð, og þess að geta túlkað texta til skilnings, það sem leitast er við að mæla í læsisprófum. Ég tel þó að umræða síðustu ára hafi skilað okkur þangað að nú séum við almennt meðvitaðri um að læsi til skilnings næst ekki nema með mikilli þjálfun í lestri. Og að læsi er samstarfsverkefni heimila, skóla og samfélagsins alls.

Fjöldi áhugaverðra læsisverkefna er nú unninn í leikskólum og grunnskólum, sum sprottin af þjóðarsáttmála um læsi, önnur innan einstakra skóla eða sveitarfélaga en öll stuðla þau að betri árangri. Þetta eru verkefni undir ýmsum heitum eins og Lesum heiminn eða Yndislestur. Læsisverkefni Menntamálastofnunar skapa svo bakland fyrir þessa vinnu sem fram fer í skólunum.

Lestur er samfélagslegt verkefni í margþættum skilningi. Það er því mikilvægt að stjórnvöld haldi áfram að styðja við verkefni sem efla læsi en jafnframt að leita umbóta á fleiri sviðum eins og með útgáfu námsgagna, aðgengi að bókum á pappír, rafbókum, hljóðbókum og íslensku myndefni með texta. Læsi og framtíð íslenskunnar eru samofin.