vextir og verðtrygging.

Hæstv. forseti. Ég þakka hv. þm. Ólafi Ísleifssyni prýðisgóða ræðu. Ég þakka honum kærlega fyrir að fara yfir þetta sögulega yfirlit sem hann gerði svo vel í ræðunni. Auðvitað er það alveg laukrétt sem hv. þingmaður segir, að nú séu hér uppi og búnar að vera um þó nokkra hríð allt aðrar aðstæður í efnahagsmálum en voru þegar verðtrygging var upphaflega sett á. Sú var tíðin eins og við þekkjum sem erum aðeins eldri hér inni að ef það varð frostnótt í Suður-Ameríku hækkaði kaffi og þá hækkaði verðið á klippingunni hjá hárskeranum og lán landsmanna hækkuðu. Þetta er ekki boðlegt.

Mig langaði hins vegar aðeins að spyrja hv. þingmann um eitt þar sem ég horfi utan frá inn í fjármálakerfið á Íslandi sem heild. Ég hef haft á tilfinningunni um nokkurra ára bil að bankakerfið sé orðið háð því að hér sé verðtrygging á lánum. Og ekki bara bankakerfið, ég man eftir að þegar fyrstu hugmyndir komu fram um að afleggja verðtryggingu á lánum, þ.e. á háværan hátt fyrir fimm árum eða þar um bil, að Seðlabanki Íslands reis upp á afturlappirnar og gaf það út að það væri aldeilis alveg ómögulegt að rífa verðtryggingu af lánum.

Mig langaði aðeins til að spyrja hv. þingmann: Er hann sammála mér um að fjármálakerfi landsmanna alveg upp í Seðlabanka reiði sig á það í sínum ákvörðunum og rekstri að hér sé og verði verðtrygging?