dreifing ferðamanna um landið.

Herra forseti. Ég vil byrja á að þakka hv. málshefjanda og hæstv. ráðherra fyrir þessar umræður. Við ræðum um dreifingu ferðamanna sem er náttúrlega flókið ferli ef maður hugsar út í það. Orðið dreifing getur stundum misskilist. Menn líta margir á þetta sem einhvers konar handvirka hjarðstjórnun sem það er auðvitað ekki og ég er ekki að bera það upp á neinn hér.

Flugvellir eru mikilvægir og ég vil líka benda á hafnir, aðrar en þá á Seyðisfirði, ef aðrar siglingar en skemmtiferðaskipakomur aukast í framtíðinni þannig að á þetta þarf vissulega að horfa. Meginmálið varðandi aukið aðgengi ferðafólks til svæða sem þola meiri ferðaþjónustu er þrískipt að mínu mati, auk aðkomu með flugi, og það er kynning eins og hv. fyrirspyrjandi benti á sem þarf að auka og bæta. Þá skýtur einmitt skökku við að markaðsskrifstofurnar eru ekki nægilega fjármagnaðar og það er jafnvel verið lækka framlög til þeirra eins og á Reykjanesi sem er vissulega vannýtt landsvæði. Það eru bættar samgöngur innan lands, það eru almenningssamgöngur og endurskoðun innanlandsflugs sem vænlegs ferðamáta en auðvitað eru það vegabæturnar sem eru aðalmálið í þessu sambandi og þar horfum við til nýrrar samgönguáætlunar.

Ég legg mikla áherslu á fjárfestingu í héraði. Ferðafólk laðast að þeim stöðum þar sem slíkt er í lagi og ég nefni dæmi um Húsafell þar sem búið er að taka tak göngu- og hjólaleiðum, hóteli, íshellinum í Langjökli og heilsurækt við Deildartungu. Það þarf að kanna með hvaða hætti ýta megi undir slíkt, bæði á Vestfjörðum, Norðausturlandi, Miðvesturlandi og hluta Austurlands svo dæmi séu nefnd, en við megum ekki gleyma því í þessu sambandi að þolmörkin eru eftir sem áður til staðar og lykill að því að létta á ofkeyrðum stöðum er vissulega að dreifa ferðafólki, eins og sagt er, en þau svæði sem við taka hafa líka sín þolmörk og við megum ekki gleyma því.