störf þingsins.

Virðulegur forseti. Mig langar að ræða aðeins um heilbrigðismál, enda eitt af þeim risastóru málum sem við fjöllum um í okkar daglegu störfum. Á fundi hv. stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar í morgun ræddum við m.a. skýrslu Ríkisendurskoðunar um heilsugæslu á höfuðborgarsvæðinu. Þar kom margt athyglisvert fram sem ætti kannski ekki að koma okkur á óvart. Þar kom fram á að árunum 2007–2016 hafa fjárframlög til Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins aukist um 3% á meðan íbúum á sama svæði fjölgaði um 11%. Útgjöld vegna sérgreinalækninga jukust um 57% á þessum sama tíma.

Þetta leiðir hugann að rekstrarformi í heilbrigðiskerfinu sem hefur aðeins verið rætt hér, m.a. í þessum stól í gær. Skoðanakannanir hafa sýnt stuðning við opinbert heilbrigðiskerfi, þann hluta kerfisins sem rekinn er af hinu opinbera. Fyrir nokkrum árum vildu t.d. rúm 80% að hið opinbera sæi um rekstur heilsugæslustöðva. Þess vegna er sérstaklega ánægjulegt að fylgjast með þeirri vinnu sem hefur átt sér stað í heilbrigðisráðuneytinu um eflingu heilsugæslunnar sem fyrsta viðkomustaðar, þeirri teymisvinnuhugsun sem þar er farið eftir og þeirri miklu uppbyggingu sem þar er þegar hafin og áfram verður unnið að.

Raunar eru margar góðar fréttir að berast úr heilbrigðisráðuneytinu þessa dagana. Ég fagnaði því mjög þegar samningar náðust við ljósmæður í heimaþjónustu og bíð spenntur eftir að hið sama gerist almennt við ljósmæður. Ég fagnaði því mjög þegar tilkynning barst um uppbyggingu á enn frekari hjúkrunarrýmum, að 10,5 milljarðar færu í þá uppbyggingu á næstu árum. Ég fagnaði því líka að farið væri í útboð vegna jarðvinnu og skipað í samstarfsráð um uppbyggingu vegna byggingar nýs Landspítala.

Það er ýmislegt gott að gerast en við þurfum halda betur áfram.