persónuvernd og vinnsla persónuupplýsinga.

Frú forseti. Ég get að mörgu leyti tekið undir þetta. Það er alltaf hættan þegar refsiramminn er stór að hann verði síðan nýttur. Ef mig misminnir ekki er í persónuverndarreglugerðinni sjálfri einmitt talað um veltutengingu upp á — hvort það var 1% af heildarveltu yfir árið, ég man það ekki alveg. En hvort það endurspeglast síðan í frumvarpinu er ágætisspurning. Ég veit ekki hvort hv. þingmaður hafi náð að lesa frumvarpið á þeim örstutta tíma sem við höfum fengið til þess. Ég hef ekki náð því sjálfur. Ég hef varla náð að renna yfir það í snöggheitum.

En ég óttast samt, og það væri áhugavert að heyra sjónarmið hv. þingmanns á því, að það hvað refsiramminn og sektaramminn eru stórir gæti orðið til þess að hugsanlegir þjónustuveitendur, fyrirtæki verði bara hreinlega hræddir við að bjóða upp á þjónustu, að það muni letja nýsköpunaratvinnu, letja útvíkkun á þjónustuformum, að þetta muni hreinlega draga úr möguleikum okkar á framþróun í framtíðinni.

Náttúrlega hinn möguleikinn sem ég held að hafi alltaf verið grundvallarskilningurinn í reglugerðinni er að það verði í stað þess farið að stunda það sem Martin Fowler kallaði „Datensparsamkeit“ á þýsku, með leyfi forseta, sem kalla mætti gagnanísku eða gagnasparsemi, sem snýst um að halda í algjöru lágmarki þeim gögnum sem safnað er um persónur í eðlilegri meðferð og þar með takmarka mjög verulega hættuna á því hvað umfangsmikill leki fyrir slysni, handvömm eða innbrot eða hvað, geti valdið miklum skaða. En ég held þessi ótti við að fara af stað og bjóða upp á þjónustu á annað borð gæti alveg orðið raunverulegur.