148. löggjafarþing — 70. fundur,  7. júní 2018.

tekjur ríkisins af sölu Arion banka.

[10:37]
Horfa

Birgir Þórarinsson (M):

Herra forseti. Ég hef áður getið þess í þessum ræðustól að eftirlitshlutverk Alþingis hafi verið hunsað þegar kemur að framgöngu ríkisstjórnarinnar í málefnum Arion banka. Það er auðveldara fyrir blaðamenn að fá upplýsingar um málið en Alþingi. Það var einmitt í blöðunum sem við fengum fréttir af því að ríkissjóður hafi ákveðið að falla frá forkaupsrétti tímabundið á bréfum Kaupþings við skráningu bankans á markað. Ég spurði margsinnis um það á vettvangi þingsins en fékk engin svör. Það er afar áhugavert að ríkisstjórnin hafi ákveðið að falla frá forkaupsrétti tímabundið ef bréfin eru seld undir tilteknu gengi, 0,8 af eigin fé. Það þýðir að kaupendur bréfa, hverjir svo sem þeir eru, geta eignast hlutinn ódýrt sem annars væri varið með forkaupsrétti ríkisins.

Í fréttinni er því svo velt upp að Kaupþing muni ábyrgjast greiðslu upp í 0,8. Það er klassískt útspil frá Kaupþingi og gefur til kynna að ríkið muni ekki að tapa neinu. Það er hins vegar ekki rétt. Munurinn felst í því hvort ríkið eigi forkaupsrétt ef gengið er undir 0,8 og geti þannig gengið inn í viðskiptin ef ríkið telur bréf Arion meira virði og að mikilvægara sé að eignarhaldið sé hjá ríkinu, eða að ríkið fái greiðslu upp í 0,8 frá Kaupþingi. Á því er auðvitað munur. Spurningin er því þessi til hæstv. ráðherra:

Hvað fær ríkissjóður nú þegar bréfin eru að seljast undir 0,8? Fær ríkið greiðslu fyrir mismuninn? Hvað fær ríkið fyrir að gefa réttinn eftir?