ráðherraábyrgð og landsdómur.

Hæstv. forseti. Það mál sem hér er til umræðu hefur af og til komið upp í umræðum á þingi á síðustu árum og má segja að verið hafi nokkur samhljómur um að ástæða væri til að endurskoða það fyrirkomulag sem nú er að gildandi lögum. Eins og hér hefur verið rakið gerir stjórnarskráin ráð fyrir því að fyrir hendi séu lög um ráðherraábyrgð og að fyrir brot á þeim skuli réttað fyrir landsdómi. En eins og fram kom í máli hæstv. forsætisráðherra breytir það ekki því að jafnvel að óbreyttri stjórnarskrá væri hægt að fara í endurskoðun á lögunum um ráðherraábyrgð og lögum um landsdóm og breyta því fyrirkomulagi jafnvel verulega.

Ég held að mér sé óhætt að segja að ein af helstu ástæðunum fyrir því að mönnum hefur kannski ekki orðið mikið úr verki á síðustu árum í sambandi við endurskoðun á þessum lögum sé sú tilfinning sem sat eftir landsdómsmálið 2010 og seinni hluta þess sem fór fram í þinginu í ársbyrjun 2012, því að fá mál hafa skilið eftir sig meiri sárindi og erfiðleika, held ég, í íslenskri pólitík en sú atburðarás öll.

Ég var mjög gagnrýninn á þá ákvörðun meiri hluta Alþingis á þeim tíma að ákæra á grundvelli þessara laga og þar var um fleiri. En ég held að bæði þeir sem stóðu að ákærunni á sínum tíma og þeir sem börðust gegn henni hafi með vissum hætti verið nokkuð (Forseti hringir.) vígamóðir eftir þær aðfarir allar, og veigra sér kannski þess vegna við því að fara í þá endurskoðun sem óhjákvæmileg er á þessu sviði.