149. löggjafarþing — 46. fundur,  11. des. 2018.

störf þingsins.

[13:54]
Horfa

Inga Sæland (Flf):

Virðulegi forseti. Ég er enn að reyna að kyngja gallbragðinu sem ég hef fundið eftir að ég sá þessi yfirlýstu frábæru fjárlög sem í engu auka kaupmátt eða getu eldri borgara, öryrkja og þeirra sem höllustum fæti standa í samfélaginu, ekki um eina einustu krónu. Því til rökstuðnings ætla ég að vísa í grein sem ég hef ítrekað vísað í, 69. gr. laga um almannatryggingar, nr. 100/2007, þar sem stendur skýrum stöfum:

„Bætur almannatrygginga, svo og greiðslur skv. 63. gr. og fjárhæðir skv. 22. gr., skulu breytast árlega í samræmi við fjárlög hverju sinni.“

Númer eitt: Það er nákvæmlega það sem var verið að gera í fjárlögunum, það var verið að breyta þessu, samanber 69. gr. almannatryggingalaganna, bara lögbundið. Þetta var bara einföld vísitöluleiðrétting sem var líka röng vegna þess að í síðari málslið greinarinnar kemur:

„Ákvörðun þeirra skal taka mið af launaþróun, þó þannig að þær hækki aldrei minna en verðlag samkvæmt vísitölu neysluverðs.“

Hvort skyldi hafa verið hærra núna, virðulegi forseti, launaþróun í landinu 2018 eða vísitala neysluverðs? Launaþróunin. Þar munaði heilum 6%. En það er ekki bara að það sé jólagjöfin í ár í sambandi við þessi fjárlög að gera ekkert í að bæta kjör þeirra sem höllustum fæti standa hér heldur er núna það nýjasta að eiga að þeyta í gegnum þingið á einhverjum ljóshraða veggjöldum fyrir alla. Á hverjum bitna veggjöldin helst? Þeim sem hafa varla efni á salti í grautinn. Nú á að láta þá sitja heima og komast helst aldrei út úr borginni vegna þess að það mun verða þeim algjörlega um megn.

Það er í raun skömm að því hvernig við leynt og ljóst ráðumst á þá sem síst skyldi í samfélaginu í dag og þessi jólagjöf, að þetta skuli vera að koma inn í þingið núna ofan á allt annað, er algjörlega ofar mínum skilningi og er hann nú þokkalega góður fyrir.