meðferð krónueigna sem háðar eru sérstökum takmörkunum og gjaldeyrismál.

Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir spurninguna. Hann talar um hvort það séu komin nægileg rök í þessu máli. Það liggur fyrir nefndarálit og ýmis gögn í málinu og menn þurfa að kynna sér það. En í umræðum takast menn á og svara spurningum og gefa kost á að fá spurningar sem þeir geta svarað. Í þessu máli er það ekki svo því að síðustu sjö eða átta klukkutímana hefur ekki nokkur einasti þingmaður í stjórnarliðinu, nánast, þó ekki án undantekninga, verið hér í þingsal eða hlustað á þessa umræðu hér í nágrenninu til þess að koma hugsanlega upp í andsvör eða flytja ræðu, þó ekki væri nema til að skýra nokkur af þeim atriðum sem hér hafa verið nefnd, eins og t.d. það sem ég nefndi í ræðu minni, hvers vegna þetta á að gerast núna. Af hverju liggur svona mikið á? Af hverju lá svo mikið á að þetta átti að gerast í gær? Nú er sá dagur liðinn og ég get ekki séð að það hafi neitt gerst, en það varð að gerast þá, það varð að gerast í gær.

Þá spyr ég: Af hverju núna? Af hverju þessi eftirgjöf? Hversu há er þessi eftirgjöf? Er búið að reikna það út? Af hverju er fallið frá upphaflegu markmiðunum þegar þessi áætlun var gerð um losun haftanna og hver er þessi hugsanlega eftirgjöf? Hvað erum við tala um í fjármunum talið? Það er eins og menn hafi gefist upp og þeir ætli að klára þetta. Þeir jafnvel nenna þessu ekki lengur. Losum okkur við þetta. Gefum þetta eftir. Á morgun er þetta mál búið og bak við okkur. Mér finnst það óboðleg afstaða.