meðferð krónueigna sem háðar eru sérstökum takmörkunum og gjaldeyrismál.

Forseti. Ég held að það sé alveg ljóst að 12. mars er því miður stærri dagur en afmælisdagurinn minn, 9. júní. Það að slíta viðræðum við Evrópusambandið var gríðarlega mikilvægt og gott að gera á þessum tímapunkti. Það þurfti að eyða allri þeirri óvissu sem var uppi með mögulega aðild Íslands að þessu bandalagi sem þarna var tekin út úr myndinni í eitt skipti fyrir öll, í það minnsta um langa tíð. Það er alveg ljóst.

Að sama skapi vorum við að segja við þetta yfirþjóðlega vald sem beið eftir okkur í Brussel að við myndum að sjálfsögðu ekki lúta fyrir því í þessu frekar en öðru. Einmitt þetta sama vald var búið að reyna að hafa töluverð áhrif á það hvernig við myndum leysa úr okkar eigin málum hér heima í fjármálahruninu og öllu því tengdu. Það var mjög mikilvægt að við stæðum á okkar þá, 12. mars þegar þetta gerðist, og fyrr að sjálfsögðu.

Við þekkjum öll þá sögu af hruninu, neyðarlögunum, Icesave og öllu því. Ég ætla að orða þannig að við áttum fáa vini meðal vinaþjóða þegar á reyndi. Hörðustu andstæðingar okkar voru að sjálfsögðu bandamenn innan Evrópusambandsins sem menn vildu svo síðan reyna að teyma okkur undir. Sem betur fer varð ekkert af því. Sagan sýnir okkur það að við eigum að sjálfsögðu að taka okkar eigin ákvarðanir út frá okkar eigin hagsmunum og byggja þær á lögum að sjálfsögðu, okkar landslögum og alþjóðlegum reglum eins og við höfum gert í þeim málum sem við höfum verið að nefna hérna. Það gerir að verkum að staða okkar er sterk, gerði það að verkum að áætlun um losun haftanna var viðurkennt plagg. Í rauninni var það þannig að menn, eins og ég er oft búinn að segja í kvöld, veltu fyrir sér hvernig við fórum að þessu.