bætt kjör kvennastétta.

Virðulegi forseti. Ég vil byrja á að segja að ég held að menn ættu ekki að nálgast þetta risavaxna verkefni sem sett er á dagskrá þannig að það sé einhvers konar aumingjaskapur hjá ríkisstjórninni að vera ekki bara búin að leysa það. Við erum að tala um þróun í samfélagi sem hefur gerst á heilli öld og menn stíga hér upp í ræðustól og segja: Bíddu, af hverju leysa menn þetta ekki bara í tengslum við kjarasamninga í eitt skiptið og þá er þetta frá svona eins og hver önnur óværa? Hlutirnir gerast auðvitað ekki þannig.

Það er hins vegar rétt að breiða samstöðu þarf milli allra sem koma að málinu til að svona hlutir geti hnikast til. Þetta er líka spurning um að skoða fjölbreyttar leiðir. Ég held að við þurfum aðeins að opna kjarasamningaumhverfið til þess t.d. að þeir sem skara fram úr geti notið góðs af því.

Hér var minnst á kennarastéttina heilt yfir. Það má alveg spyrja hvað hafi valdið því að þær stéttir hafi setið eftir í launakjörum í svona langan tíma. Þar koma sveitarfélögin líka að málum eftir að þau tóku við grunnskólastiginu. Ég get tekið undir með hv. þingmanni þegar kemur að mikilvægi þess að þar sé eðlileg umbun fyrir mikilvæg störf, vegna þess að það hefur sýnt sig að þær þjóðir sem greiða hæst laun fyrir kennarastarfið skila á sama tíma betri árangri í menntamálunum heilt yfir. Reyndar er það þannig að í þeim löndum sem þykja skara fram úr í samanburði þjóða á menntasviðinu komast færri að en vilja í kennarastörf. Það er sem sagt eftirsótt að verða kennari og er vel greitt fyrir það og (Forseti hringir.) þar njóta kennarar líka viðeigandi, skulum við segja, virðingar í samfélaginu.

En of stuttur tími er til að kryfja öll þau risastóru álitamál sem hér voru sett á dagskrá. Hvers vegna hefur þetta gerst á þessum langa tíma? Ég hef ekki svar við því hér á örfáum sekúndum.