Bráðabirgðaútgáfa.

149. löggjafarþing — 85. fundur,  27. mars 2019.

fjármálaáætlun 2020--2024.

750. mál
[17:28]
Horfa

Þorsteinn Sæmundsson (M):

Hæstv. forseti. Ég ítreka spurningar mínar og vil fá svör við þeim. Er ráðherra tilbúinn í það að lýsa yfir stuðningi við það að aldraðir geti unnið sér inn fé án þess að rýra lífeyristekjur sínar? Og er ráðherra til í að styðja frumvarp um að ríkisstarfsmenn geti unnið til 73 ára aldurs?

En það er annað. Ráðherra hefur orðið tíðrætt hér um starfsgetumat og viðræður við Öryrkjabandalagið vegna þess. Á sínum tíma, um áramótin, bentum við á að það væri ranglátt að hengja þessar 1100 milljónir sem menn tóku til hliðar í það að öryrkjar samþykktu starfsgetumat.

Öryrkjar orða þetta sjálfir svo á heimasíðu sinni, með leyfi hæstv. forseta:

„Núverandi ríkisstjórn rígheldur í kröfu um að þessi óréttláta skerðing,“ — það er króna á móti krónu — „sem tæplega verður kölluð annað en kerfisbundið ofbeldi, verði ekki afnumin nema ÖBÍ fallist á að taka upp svokallað starfsgetumat og breiði faðminn á móti nýju framfærslukerfi almannatrygginga. Það er ekki til umræðu að afnema óréttlætið.“ (Forseti hringir.)

Spurningin er, hæstv. ráðherra: Hvers vegna var ekki þessum 1100 milljónir strax komið til öryrkja um áramótin? Til hvers á að halda öryrkjum í spennitreyju — eða eins og horfandi í byssuhlaup, að annaðhvort samþykki þeir starfsgetumatið eða fái (Forseti hringir.) engar kjaraleiðréttingar?

(Forseti (JÞÓ): Forseti minnir þingmenn á að halda ræðutíma. Þessi bjölluhljómur var í boði Þorsteins Sæmundssonar, Miðflokksmanns.)