barnaverndarlög.

Virðulegur forseti. Ég verð að viðurkenna að ég er ekki sátt við það í hvaða átt umræðan hefur þróast í orðaskiptum hv. þm. Brynjars Níelssonar og hv. þm. Rósu Bjarkar Brynjólfsdóttur.

Mig langar í upphafi að taka fram að ég er einn af flutningsmönnum þessa frumvarps og ég sé líka þegar ég les það hér að ég er eina konan. Ég held reyndar að það hljóti að vera hrein tilviljun því að ég ætlaði að spyrja hv. þingmann að því hvernig hún gæti fengið út að þetta væri kvenréttindamál, en hún hefur svo sem greint frá þeirri afstöðu sinni.

Ég held að við séum hvorki að tala um kvenréttindi, karlréttindi eða jafnrétti yfir höfuð — fyrst og fremst réttindi barnsins. Við erum að ræða undantekningartilfellin, svipað og við ræddum fyrr í dag í heitum umræðum. Við erum að ræða undantekningartilfellin þegar foreldrar geta í fyrsta lagi ekki komið sér saman og utanaðkomandi aðili þarf að taka ákvörðun um hvernig umgengninni verði háttað, eða það að foreldrar brjóti á því samkomulagi sem þeir þegar hafa gert.

Ég beini þeirri spurningu til hv. þingmanns hvort hún sé ekki sammála mér í því að það séu réttindi barns að hitta báða foreldra sína reglulega og eiga í samskiptum við foreldrana. Og ég ítreka líka annað sem kom fram í fyrra andsvari, ég held frá hv. þm. Helgu Völu Helgadóttur, að við erum auðvitað ekki að tala um mál þar sem eitthvert ofbeldi eða eitthvað slíkt er í gangi. Það eru auðvitað mál af allt öðrum toga.

Svo langar mig líka að vita, virðulegur forseti, hvernig hv. þingmaður gat fengið það út að hér væri um einhvers konar forgangsmál Sjálfstæðisflokksins að ræða — sem mælt væri fyrir hérna 13. maí í 1. umr.