ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.
Herra forseti. Ég hlustaði af athygli á ræðu hv. þingmanns þar sem hann talar m.a. um þann ótta sem er í samfélaginu við að orkan og yfirráð yfir henni færist til einhverra annarra manna frá almenningi. Þetta er ótti sem ég deili. Þetta er ótti sem ég held að flestir deili. Ég held að það séu ekki margir hér á þingi sem hafa ekki áhyggjur af því að slík tilfærsla eigi sér stað. En enn þá hefur ekki neinn bent mér á með neinum skýrum hætti, neinum hætti yfir höfuð, á eitt einasta ákvæði, einn einasta staf í þriðja orkupakkanum sem bendir til þess að slík tilfærsla muni eiga sér stað.
Ég ætla að fá að mótmæla því sem hv. þingmaður sagði að það væri kannski um einhverja andlega örbirgð að ræða, þvert á móti. Ég tel að hv. þingmaður sé líklega mikill röksemdamaður en ég kemst ekki hjá því að velta því fyrir mér hvað veldur því að röksemdafærslur sérfræðinga, lögfræðinga, annarra sérfræðinga héðan og þaðan sem hafa legið yfir þessu, duga ekki til þess að sannfæra hv. þingmann um að þetta sé satt. Ég skil það fullkomlega að treysta kannski ekki pólitískum mótherjum en þegar hlutlausir sérfræðingar úti í samfélaginu eru á einu máli um þessa hluti, hvers vegna dugar það ekki til? Er kannski einhvers konar grundvallarósamræmi í því hvernig við skiljum hlutina? Eða er það einhver yfirlýst eða óyfirlýst taktík að hörfa alltaf undan öllum röksemdafærslum og færa markstangirnar og tönnlast síðan á því að framsal auðlinda eigi að fara fram þrátt fyrir að það sé búið að margsegja að það eigi ekki að gerast?
