ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.
Virðulegur forseti. Það eru ekki margar ræðurnar í þinginu sem eru þess eðlis að hægt væri að gefa þær út og ætti að gefa þær út á bók. En þetta var ein af þeim ræðum. Ég vil þakka hv. þm. Karli Gauta Hjaltasyni sérstaklega fyrir þessa einstaklega áhugaverðu sögulegu upprifjun sem setur orkumálin í samhengi við byggð í landinu, í samhengi við efnahagsþróun landsins og mikilvægi þess að nýta orkuna til þess að byggðir landsins alls blómstri.
En þessi góða ræða, sem mun aðeins vera hálfnuð í mesta lagi, vekur hins vegar ýmsar spurningar með tilliti til þess sem við ræðum nú.
Þá komum við að því sem ég impraði örlítið á áðan og á eftir að halda a.m.k. eina ræðu um á eftir. Það er stóra myndin, framtíðarsýnin, ef þessi orkupakki nær í gegn og nær að skila því sem ætlast er til af honum af hálfu Evrópusambandsins, þ.e. ef hann leiðir til þeirrar myndar sem hann er hannaður til. Þá óttast ég — og nú spyr ég hv. þingmann eftir þessa prýðisgóðu yfirferð hans: Er hann sammála því að þá gæti blasað við okkur í stað þess að íslenska orkan sé nýtt til að efla atvinnulíf og byggðir landsins verði það erlend fyrirtæki sem nýti orkuna — við höfum séð uppkaup á landi og vatnsréttindum o.fl. — erlend fyrirtæki sem nýti þessa orku, selji hana til útlanda þar sem hún er nýtt í atvinnuskyni og fái fyrir það greiðslu sem skilar sér aldrei til landsins? Svoleiðis að þessi mikilvægasta auðlind okkar, jafnvel, mun nánast ekkert hafa að segja fyrir byggðirnar í landinu og íslenskt efnahagslíf ef þetta gengur til enda (Forseti hringir.) á þennan hátt.
