ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.

Herra forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir að færa þetta hér fram, vegna þess að í mikilli hógværð og auðmýkt finnst mér stundum að þeir sem telja sig mestu stuðningsaðila EES-samningsins, hvað á ég að segja, beri ekki sömu virðingu fyrir honum og við mörg sem höfum talað í þessari umræðu. Við höfum einmitt talað um EES-samninginn, ekki eins og hann sé ósnertanlegt skrín uppi í hillu sem ekki má anda á og ekki pússa heldur, hann er ekki eins og ævaforn skinnhandrit sem ekki má koma við nema með hvítum hönskum. Við lítum ekki á þennan samning þannig.

Við lítum á samninginn þannig að hann sé gjörningur, þ.e. samkomulag milli tveggja aðila sem séu jafn réttháir. Þannig að um leið og við heiðrum auðvitað þennan samning og innihald hans þá viljum við líka hafa kjark og þor til þess að nýta þá möguleika sem við höfum, Íslendingar, til að hafa áhrif á það hvernig samningurinn virkar fyrir okkur og mótaðilann.

Það er eins og menn skiptist þarna í tvö horn, þ.e. þeir sem eru ekki meðmæltir og svo hinir sem eru meðmæltir samningnum eins og hann liggur fyrir, þ.e. að EES-samningurinn sé eitthvað ósnertanlegt. Þetta er eins og þegar maður var í heimsókn hjá gömlum frænkum í gamla daga þá mátti maður ekki reka sig í postulínið af því að þá hrundi það úr hillunum og gat brotnað. Það er eins og menn líti á samninginn einhvern veginn svona. Um leið og talað er um að beita þessum samningi hrökkva menn til baka og halda að þeir hafi rekið sig í mæðraplatta einhvers staðar uppi á vegg og hann sé á leiðinni í gólfið og allt fari í kássu. Þetta er einmitt mergurinn málsins. Samningurinn er ekkert merkilegri eða ómerkilegri en það að hann er mannanna verk. Hann virkar þannig og við eigum sjálf að vita hvað við viljum fá fram með samningnum. En það er eins og menn séu hræddir við það.