ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.
Virðulegur forseti. Ég þakka hv. þm. Þorsteini Sæmundssyni andsvarið. Það er nú með svolitlum ónotum sem ég rifja upp orð fyrrverandi formanns Sjálfstæðisflokksins, Þorsteins Pálssonar, þar sem hann kallaði þá vegferð „lofsverðar blekkingar“ sem farið var í til að tryggja stuðning þeirra þingmanna Sjálfstæðisflokksins sem höfðu efasemdir um málið.
Þar sem ég veit að fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins styður nú stjórnmálaflokkinn Viðreisn verð ég að gera ráð fyrir að að einhverju marki sé hann þarna reyna að stríða sínum gömlu félögum. En öllu gamni fylgir nokkur alvara. Því meira sem þessir meintu fyrirvarar eru skoðaðir, bæði þeir sem fundust á handahlaupum síðastliðinn mánudag og sá sem upplýsingafulltrúi utanríkisráðuneytisins vísar til, eru hvorki fugl né fiskur.
Þegar horft er til þess hvernig meintir fyrirvarar Norðmanna við þriðja orkupakkann hafa verið hanteraðir af Evrópusambandinu, þar sem hvorki hefur heyrst hósti né stuna hvað fyrirvarana varðar í heila 14 mánuði og virðist vera að þeir hafi farið beint í tætarann hjá kommiserunum í Brussel, hef ég því miður ekki mikla trú á að mikið hald sé í neinum þessara fyrirvara.
Síðan er sérstakt atriði hvernig menn geta hanterað það sem snýr að breytingu á raforkulögum sem áskilur samþykki Alþingis fyrir lagningu sæstrengs þegar þar að kemur.
