ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.

Herra forseti. Ég þakka hv. þm. Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni fyrir ræðuna. Það er gaman að velta fyrir sér efnahagslegum áhrifum sem geta orðið af innleiðingu og eftir innleiðingu gerðar og tilskipunar eins og þriðja orkupakkans.

Færð hafa verið fyrir því ýmis rök hvað geti gerst og í hvað honum felist og hefur ýmiss konar málflutningur verið hrakinn. Nú gætu einhverjir haldið því fram að innleiðing þriðja orkupakkans sé eðlileg þróun í iðnaði og eðlileg framþróun í efnahag landsins þar sem við skiptum út hefðbundnum iðnaði og tökum upp annað. Við hættum að framleiða raforku til stóriðju eins og við höfum gert hér í áravís en förum meira yfir í að framleiða orku og selja öðrum löndum hana.

Tekjurnar sem af því myndu koma myndu þá sjá okkur Íslendingum fyrir áhyggjulausu ævikvöldi. Svolítið „nýtt inn og gamalt út“.

En það er þekkt með álverin, til að mynda, þ.e. alþjóðleg fyrirtæki, að eignarhaldinu er þannig skipað að það fyrirtæki sem er hér, hvort sem það er álver eða vindmylla, er staðsett hér á landi en móðurfélagið er staðsett í öðru landi. Þar af leiðir að móðurfélagið fjármagnar starfsemina og dótturfélagið, sem vindmyllan er, skuldar móðurfélaginu. Dótturfélagið er raunverulega aldrei rekið með hagnaði og skilar engum hagnaði inn í íslenskt samfélag eða sköttum. Raunverulega er afkoman neikvæð þar.

En hins getur móðurfélagið, sem er þá staðsett einhvers staðar erlendis, grætt á tá og fingri. (Forseti hringir.) Er þetta einhver pæling sem við getum gefið gaum í þessu sambandi?