ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.
Herra forseti. Samt er það svo að hv. þingmenn, einhverjir, hafa haldið því fram að lagalega fyrirvarans væri að leita til að mynda í yfirlýsingu hæstv. utanríkisráðherra og Miguels, orkustjóra Evrópu. Sameiginleg yfirlýsing getur náttúrlega ekki verið lagalegur fyrirvari. Það segir sig sjálft, eins og hv. þingmaður bendir á.
Yfirlýsing Íslands, Noregs og Liechtensteins á fundi í Brussel í sameiginlegu EES-nefndinni — það eru einhverjir sem halda því fram að þar liggi fyrirvarinn. Ætla menn að halda því fram að einhver yfirlýsing frá Noregi og Liechtenstein sé á einhvern hátt skuldbindandi að lögum og leysi okkur á einhvern hátt undan þessum stjórnskipulega vanda?
Ég verð að segja, herra forseti, að þessar hugmyndir eða tillögur, eða þessar skýringar sem hafa verið bornar fram hérna af stjórnarliðum eru auðvitað þannig að það verður auðvitað bara að herða róðurinn í þessari leit, því að það getur ekki verið þetta.
Síðan er ein nýjasta skýringin, ég held ég fari með rétt mál þegar ég segi að hana megi rekja til hv. formanns utanríkismálanefndar, að fyrirvarinn sé í reglugerð sem áformað er að hæstv. iðnaðarráðherra gefi út. Það hefur verið hérna á sveimi plagg sem er eins konar innleiðingarreglugerð í hefðbundnum stíl. En þar er ein grein þar sem fyrirvari er. Á maður að trúa því að menn telji það í alvöru að reglugerð gefin út af ráðherra hafi eitthvert þjóðréttarlegt gildi og geti haft einhverja þýðingu þegar uppi eru álitamál varðandi árekstur við ákvæði stjórnarskrárinnar?
