ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.

Herra forseti. Það var reyndar upphaflega annað atriði sem ég ætlaði að gera athugasemd við í ræðu hv. þingmanns og kannski vinnst mér tími til þess.

En í ljósi þess sem hann las undir lok ræðu sinnar, um mat þessa lögfræðings á því að í þessu fælist valdframsal, þá minnti hv. þingmaður mig á atriði sem ég hef velt fyrir mér eins og flestir aðrir í þessari umræðu, en þeim mun meira eftir heimsókn utanríkisráðherrans hingað áðan. Það er þetta með frestunina á valdframsalinu og því að nota hana sem rökstuðning fyrir því að innleiðingin standist stjórnarskrá. Með öðrum orðum: Að fresta vandamálinu.

Eitt af því sem gleymdist nefnilega í umræðunni áðan þegar hæstv. ráðherra var með okkur var að rifja það upp að í margnefndri greinargerð Stefáns Más Stefánssonar og Friðriks Árna Friðrikssonar Hirsts benda þeir á að hvort sem menn ætli að takast á við þetta núna eða fresta vandanum með þeirri aðferð sem hér er rædd, þó að hún sé ekki í samræmi við það sem þeir hafi lagt upp með, en hvað um það — ætli menn sér að fresta vandanum þurfum við engu að síður að taka afstöðu til spurningarinnar um hvort þetta standist stjórnarskrána núna.

Þó að þeir bjóði upp á þá leið að fresta vandanum með því að innleiða ekki — og vel að merkja er það ekki það sem ráðherrann er að gera, hann er að innleiða — en bjóða upp á þessa frestunarleið með því að innleiða ekki fyrirvara sem kemur í veg fyrir innleiðingu, þá taka þeir samt fram að það þurfi núna að skera úr um þetta með stjórnskipulegu fyrirvarana. (Forseti hringir.)

Er ég nokkuð að fara með rangt mál hvað þetta varðar? Ég vildi spyrja hv. þingmann í framhaldi af því sem hann nefndi og hafði eftir lögmanninum.