ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.

Herra forseti. Það mætti líka spyrja hvers vegna menn skyldu leiða í lög eitthvað sem stenst ekki íslensku stjórnarskrána. Það eru áhöld um að orkupakki þrjú, eins og hann liggur fyrir, standist að fullu íslenska stjórnarskrá. Ef við myndum vilja orða þetta varkárlega gætum við sagt að hann þenji alla vega stjórnarskrána til hins ýtrasta. Þá segir maður: Hvers vegna skyldum við gera það? Í umsögn Eyjólfs Ármannssonar lögfræðings er leiðarvísir, nánast, um það. Það er greinargóð lýsing á því hvernig eigi að haga sér við að endursenda eina reglugerð eða gerð frá Evrópusambandinu aftur til sameiginlegu EES-nefndarinnar þó að það hafi aldrei verið gert.

Nú skulum við muna: Ég kann ekki að segja hve mörg ár liðu þar til 26. gr. stjórnarskrár Íslands var virkjuð í fyrsta sinn, um að forseti geti vísað málum til þjóðarinnar. Sú grein var alltaf til en hún var aldrei notuð. Hér er 102. gr. í þessum samningi. Þar er nákvæm lýsing á því hvernig beri að senda mál til nefndarinnar, hvernig eigi að vinna úr þeim og við skulum gá að því að þetta eru viðskiptafélagar okkar. Mótaðilinn í EES-samningnum er viðskiptaaðili okkar. Hann er ekki óvinur. Hann vill okkur ekki illt. Hann vill ekki eyðileggja þennan samning frekar en við. Menn vilja að sjálfsögðu semja og menn vilja að löggjöfin sem sett er hér og gerðirnar sem eru settar inn hér séu settar inn á réttan og lögformlegan hátt.