ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.
Frú forseti. Hv. þingmaður kom inn á samskipti Íslands og Evrópusambandsins, sem vill svo til að er einmitt meginstef næstu ræðu minnar. Ég ætla að bíða með að fara í miklar útlistanir á því.
Vissulega setur þetta hlutina í samhengi þegar hv. þingmaður rifjar upp stóru kosningasvik Vinstrihreyfingarinnar – græns framboðs eftir kosningarnar 2009 sem tóku á sig ýmsar skondnar myndir, m.a. eins og frægt varð, atkvæðaskýringu núverandi hæstv. heilbrigðisráðherra sem hélt mikla ræðu um hvað hún væri mikið á móti Evrópusambandinu og einmitt þess vegna vildi hún sækja um. Enginn botnaði neitt í neinu. Það er svolítið það sama upp á teningnum núna hjá núverandi ríkisstjórn með þetta mál um þriðja orkupakkann.
Það sem ég vildi inna hv. þingmann eftir voru orð hans eða áhyggjur af því að hér kynni að taka við í ríkisstjórn til lengri eða skemmri tíma sem myndi vilja hleypa málinu í gegn, fullnusta þriðja orkupakkann, ef svo má segja, með því að heimila sæstreng. Þá spyr ég hv. þingmann: Hvað með þessa ríkisstjórn? Ef við værum með þessa ríkisstjórn við þær aðstæður að upp væri komið samningsbrotamál, jafnvel búið að dæma íslensk stjórnvöld til að greiða skaðabætur fyrir það að hamla tengingu? Hvað myndi þessi ríkisstjórn gera, ríkisstjórn sem treystir sér ekki einu sinni í umræðu um þriðja orkupakkann? Myndu ráðherrarnir ekki bara smala liðinu saman á innrætingarfund í Ráðherrabústaðnum og útskýra að því miður yrðum við að samþykkja þennan sæstreng, því að búið væri að dæma okkur til þess og klára málið til fulls? Þarf nokkuð aðra og öðruvísi ríkisstjórn til að öll áhrifin af þriðja orkupakkanum nái fram að ganga?
