ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.

Herra forseti. Þetta mál er af stærsta tagi. Það varðar stjórnskipun. Það varðar utanríkismál. Það varðar auðlindir þjóðarinnar. Til að taka ákvarðanir af slíku tagi þurfa menn að hafa pólitískt umboð kjósenda.

Er hv. þingmanni kunnugt um að nokkur af stjórnarflokkunum þremur hafi lagt þetta mál fyrir í kosningabaráttunni og sagst myndu beita sér fyrir því að þriðji orkupakkinn yrði innleiddur með þeim afleiðingum sem við höfum fjallað um að hann hefði og það á grundvelli skýrslna og álita sem koma frá ráðunautum ríkisstjórnarinnar sjálfrar?

Maður spyr sig: Hversu langt er hægt að ganga í að taka ákvarðanir í blóra við kjósendur sína, í pólitísku umboðsleysi, í pólitísku tómarúmi?

Ég ætla að leyfa mér að vísa í viðtalið sem ég vísaði til í fyrra andsvari, viðtal við Friðrik Árna Friðriksson Hirst. Það er á vefsíðunni mbl.is þann 10. apríl sl. Þar segir, með leyfi forseta:

„Spurður hvort einhver fordæmi séu fyrir því að fara þá leið sem ríkisstjórnin hyggst fara segist Friðrik ekki þekkja nein dæmi þess í svipinn.“

Herra forseti. Hvers konar framganga er það að ætla að samþykkja þetta mál gegn vilja þjóðarinnar, í algeru umboðsleysi gagnvart kjósendum sínum?

Nú eru nýjustu fréttir þær að hér eru menn tilbúnir til að leggja sæstreng og fari svo sem horfir kemur það að verulegu leyti í hlut okkar að fjármagna þann sæstreng í gegnum skaðabætur sem við yrðum dæmd til að greiða.