ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.
Herra forseti. Ég þakka hv. þm. Þorsteini Sæmundssyni fyrir spurningarnar og hugleiðingar hans um þetta. Því er til að svara að auðvitað eiga menn að gera kröfur til sjálfra sín þegar þeir kynna hingað til sögunnar mál, frumvörp eða þingsályktunartillögur, sem varða þjóðina og hagsmuni hennar svo miklu eins og í þessu máli, framtíð orkuauðlinda þjóðarinnar, nýtingu þeirra, ráðstöfun og skipulag.
Þegar menn kynna þetta mál til leiks, að hér eigi að innleiða regluverk Evrópusambandsins varðandi þessar auðlindir, verður auðvitað að gera kröfu til stjórnarinnar um að hún geti útskýrt það fyrir stjórnarandstöðunni, en ekki síður fyrir þjóðinni, á skiljanlegu máli. Sérstaklega grundvallarforsendu málsins, sem er þessi svokallaði lagalegi fyrirvari. Það ætti að vera auðvelt að útskýra hann fyrir þjóðinni á mannamáli, hv. þingmaður, svo menn skilji við hvað er átt. En menn fara undan í flæmingi þegar þeir eru spurðir og verða margsaga.
En hitt er ekki síður áhugavert hjá þeim hluta stjórnarinnar sem áður var í stjórnarandstöðu og er samsettur af nokkrum flokkum hér á þingi — það er athyglisvert og athugavert hvers lags gagnrýnisleysi er í gangi. Þessir flokkar koma hér fram á Alþingi, leggja niður vopn strax í upphafi, (Forseti hringir.) og segjast samþykkja orkutilskipunina gagnrýnislaust.
