ákvörðun sameiginlegu EES-nefndarinnar, nr. 93/2017, um breytingu á IV. viðauka (Orka) við EES-samninginn.
Herra forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir fyrri spurninguna. Ég var að ræða um jarðvarmavirkjanir. Mér heyrist ekki hv. þingmaður vera að spyrja að því, en hann spurði um lagalega fyrirvarann, eða fyrirvarann, eins og hann orðaði það.
Það eru tvenns konar fyrirvarar sem ræddir hafa verið í tengslum við þetta mál og það má ekki rugla þeim saman. Það er sá þjóðréttarlegi fyrirvari sem Ísland setur þegar málið kemur til umræðu fyrir sameiginlegu EES-nefndinni. Þá sjá menn frá aðildarlöndunum hvort lagabreytinga þurfi við í viðkomandi landi. Ef menn telja slíkt þurfa, þá flagga þeir, eins og sagt er, og setja þjóðréttarlegan fyrirvara við samþykkið, sem þýðir í raun að Alþingi þarf að fjalla um málið og aflétta þessum þjóðréttarlega fyrirvara. Í því felst loforð og skuldbinding um að viðkomandi land innleiði löggjöfina, breyti lögum, setji lög á þessu sviði svo ekki fari í bága við reglur þær sem verið er að innleiða, þ.e. reglur Evrópusambandsins.
Lagalegi fyrirvarinn er allt annar hlutur. Lagalegi fyrirvarinn, sem verið hefur til rannsóknar hjá okkur og menn hafa verið að leita að dyrum og dyngjum, er annar hlutur, vegna þess að hann fæðist á stjórnarheimilinu, ef rannsóknir eru réttar, og er einhvers konar loforð um að tilskipunin verði innleidd með lagalegum fyrirvara, þ.e. að Ísland verði ekki skuldbundið jafnvel þótt þjóðréttarlega fyrirvaranum verði aflétt, hversu þverstæðukennt sem sú röksemdafærsla nú er.
