um fundarstjórn.

Virðulegur forseti. Ég vil bara byrja á að segja að ég tek það ekkert nærri mér að vera kallaður gaur, enda er ég gaur og skammast mín ekki mikið fyrir það, alla vega yfirleitt ekki.

Það er alvanalegt þegar fólk kemur hingað til að útskýra atkvæði sitt að það ræði atkvæðin í salnum. Það er alvanalegt. Ég hafna því algjörlega að það sé á nokkurn hátt óviðeigandi, óvenjulegt eða nýtt eða athugunarvert að hér fjalli þingmenn um atkvæðin sem birtast á töflunni þegar við ræðum atkvæðagreiðsluna. Það er fullkomlega venjulegt og fullkomlega eðlilegt, það er algjörlega samkvæmt öllum hefðum og mér að vitandi ekki brot á neinum reglum. Ef þær eru til eru þær væntanlega nýlegar.

Sömuleiðis dró ég þá ályktun, sem ég nefndi áðan, út frá því hvernig hv. þingmenn Miðflokksins sjálfir töluðu. Ég dró ályktun af þeirra eigin orðum. Ég las tillöguna, ég las nefndarálitið, ég heyrði ræður hv. stuðningsmanna málsins. Það dugði mér, í sambland við orð hv. þingmanna sem og líka vinnubragða þeirra hér almennt, sem ég verð að segja, alveg eins og er, virðulegi forseti, að ég er svolítið þreyttur á.