menntun, hæfni og ráðning kennara og skólastjórnenda við leikskóla, grunnskóla og framhaldsskóla.

Herra forseti. Við ræðum hér frumvarp til laga um menntun, hæfni og ráðningu kennara og skólastjórnenda við leikskóla, grunnskóla og framhaldsskóla, sem í daglegu tali, í þinghúsinu a.m.k., hefur oft verið kallað leyfisbréfamálið. Ég lýsti við 1. umr. ákveðnum efasemdum um þetta mál, hvort það væri í raun fullbúið og hvort líklegt væri að það næði þeim markmiðum sem m.a. koma fram í greinargerðinni, til að mynda eins og því að það leiði til þess að aðsókn í kennaranám muni aukast.

Ég lýsti líka áhyggjum mínum af því að ég sjái fyrir mér ákveðna hættu á því að dreifðari byggðir úti um land, svæði sem hafa átt erfitt með að ná til sín kennurum, gætu orðið verr settar en er núna og þá væri kannski ekki nægilega vel af stað farið. Mér finnst nefndin kannski ekki hafa tekið mikið á þessum áhyggjum og heldur ekki tekið nægjanlega á þeim áhyggjum sem framhaldsskólakennarar hafa lýst vegna málsins. Breytingartillögur nefndarinnar og breytingartillaga hv. þm. Þórarins Péturssonar eru hins vegar til bóta, það er óhætt að segja það, og munu vafalítið hjálpa til. Ég held að það sé mjög mikilvægt að sá samráðshópur sem þarna er talað um að skipa skili áliti og komi tillögum sínum til þingsins og ráðherra og að þingnefndin eða ráðherra eftir atvikum hugleiði, ef ekki er komin almennileg sátt í málið þegar samráðshópurinn skilar af sér, að skoða hvort hægt væri að fresta málinu frekar til að ná betri sátt í því. Ég held að það skipti okkur öll og menntun í landinu alveg gríðarlega miklu máli að samstaða sé um að við séum að fara rétta leið og að sú leið sem verður farin verði menntakerfinu til heilla.