jarðamál og eignarhald þeirra.

Herra forseti. Margt hefur komið fram. Ég er alveg á móti því að bregðast við eftir að eitthvað gerist en ég fagna því að verið sé að skoða þetta mál og að við setjum almennan ramma fyrir fram. Það á að byrgja brunninn áður en barnið er dottið ofan í hann, segir einhvers staðar. Ég vara eindregið við ábúðarskyldu landeigenda. Ég tek bara sem dæmi gamla bóndann sem vill fara á mölina eða í þéttbýlið, á hjúkrunarheimilið, og leigja syni eða dóttur jörðina. Ef það væri ábúðarskylda landeigandans sjálfs væri það ekki hægt. Það eru óásættanleg inngrip í markað. Ef við gerum undantekningu á þessu og leyfum leigu á jörðum verðum við að átta okkur á því að þá getum við í sambandi við erlenda eignarhaldið endað í eins konar lénsskipulagi þar sem erlendi auðkýfingurinn leigir vesælu Íslendingunum landið.

Ég held að við séum almennt sammála um markmiðin en við erum ósammála um leiðirnar að þeim. Ég er alveg sannfærð um að þessu verður ekki náð með vistarbandi. Við höfum fordæmi fyrir hvoru tveggja úr fiskveiðistjórnarkerfinu okkar, úr sjávarútvegsmálunum. Þar erum við bæði með takmörkun á erlendu eignarhaldi og með varnagla við uppsöfnun eða samþjöppun á heildareign. Þetta gætu verið fordæmi. Ég vil samt sem áður vara við því að við þrengjum um of að landa- og jarðakaupum. Ég get ekki alveg séð muninn á því hvort hollenskt fasteignafélag á miðbæinn í Reykjavík eða Gamma. (Forseti hringir.) Ég sé ekki stóran mun.